Rozdział Siódmy

*Louis*
     Po raz piąty chyba już w ciągu dziesięciu minut odświeżyłem stronę główną Facebooka. Na nic więcej nie miałem siły. Powinienem przecież trochę się pouczyć albo obmyślić jakiś ciekawy plan zemsty. Tylko, że właśnie ta dziwna zamuła dopadła mnie przez ten plan.
    Moje palce same wpisały w wyszukiwarce imię i nazwisko "Harry Styles" i od razu praktycznie przeniosło mnie na jego profil. Nie było w tym żadnego udziału mojego umysłu. Popatrzyłem przez chwilę na jego zdjęcie profilowe. Harry miał bardzo delikatną urodę, ale był przy tym pociągającym chłopakiem. Te loczki, dołeczki pojawiające się na policzkach przy uśmiechu i wielkie zielone oczy... Osoba z takim wyglądem nie powinna być zła.
    Ale czy Harry był zły? Czy to może tylko i wyłącznie nasza wina, że zszedł na tę drogę? Może nie powinniśmy byli go wtedy wciągać do swojej paczki. Z drugiej jednak strony on sam nigdy nie stronił specjalnie od znęcania się nad innymi, bawiło go to tak samo jak i nas. Tyle że tym razem on nie wykazywał żadnej chęci, żeby rzucić się na Devine'a. Jakoś źle się czułem z tym, że go do tego z Zaynem namówiliśmy. Przecież, jakby się nad tym zastanowić, to on dosyć mocno się opierał. Zbladł. Tłumaczył, że chyba nie ma sensu, że to nic nie zmieni. Ale wtedy nawet nie przyszło mi do głowy, że on może się po prostu bać. I nigdy nie przyznałbym się przed nikim (nawet przed Evą), że w gruncie rzeczy rozumiałem go.
    Utkwiłem zmęczony wzrok w informacjach. Podana nazwa szkoły, miasto. Status: w związku z Lily ... . Nie wiem dlaczego ten napis tak bardzo zakuł mnie w oczy. Przecież poniekąd sam mu kazałem być z nią. Żeby nie powiększać niepotrzebnie grupy. Sam mu to doradziłem, sam go nawet umówiłem. A teraz najchętniej cofnąłbym czas i nie doprowadził do spotkania tej dwójki. Zresztą, zerwałbym tez Eva, kiedy jeszcze była na to pora. Teraz już nikt by nam nie uwierzył, że między nami nigdy nie było tak jak powinno. Chciałbym ostrzec przed tym Harry'ego.
    Nie wiem co mi się stało, że w pewnym momencie po prostu zerwałem się z miejsca i poszedłem do Zayna.
    Miałem szczęście, że zastałem go w domu i był akurat sam. Przecież on tak wiele czasu spędzał z Liamem.
- Lou, co ty tu robisz? - spytał zaskoczony, otwierając mi przy tym drzwi. Nie był osobą niegościnną, jeśli szło się do niego, to zawsze zostawało się kulturalnie przyjętym (chyba że było się Horanem albo Devinem).
- Szczerze mówiąc, to nie wiem - przyznałem, wpatrując się w czystą kiedyś podłogę, którą trochę zabłociłem. Zrzuciłem więc szybko wszystkiemu winne trampki.
- Chodź do mnie. Powiesz mi tam o co chodzi - zaproponował i popchał mnie aż do swojego pokoju. Tam dało się oddychać, gdyż Zayn "sprzątał" tam sam. A rozumiejąc po zaynowemu "sprzątać", to znaczy rozwalić po wszystkich kątach gazety i ubrania, tak żeby - broń Boże - nie było widać ani skraweczka podłogi. Jednak to było o niebo lepsze od reszty jego białego i perfekcyjnie wyczyszczonego domu.
    Usiadłem ostrożnie na jego łóżku, nigdy bowiem nie było wiadomo, co można tam znaleźć.
- No o co chodzi? - spytał brunet, patrząc się na mnie wyczekująco. Najbardziej nienawidził owijania w bawełnę, a ja to właśnie w tej chwili robiłem. Zebrałem się więc w sobie i wyrzuciłem.
- Źle postąpiliśmy z Harrym.
    Nastąpiła długa chwila milczenia. Zayn próbował się uspokoić. On chyba niczego nie rozumiał.
- Louis, kiedy my byliśmy w jego wieku, takie rzeczy były na porządku dziennym.
- Wiem, ale Harry nie chciał tego robić.
- Mnie się nigdy nie pytałeś czy chcę.
- Zawsze chciałeś. Sam się rwałeś do tego.
    Zamilkł. To była prawda, ale ja nie powinienem być dla niego aż tak ostry. Nawet jeśli to on nic nie rozumiał. A jednak wcale nie chciałem przyznawać mu racji.  Po prostu odwróciłem się od niego i wyszedłem. Wiedziałem, że i tak jego gniew nie potrwa zbyt długo.

------------------------------------------------------------------------------------

 Dobrze wiem, że rozdział jest tragiczny, ale nie mam siły (fizycznie i psychicznie) by pisać. Nie wiem, czy wrócę jeszcze przed obozem.

Rozdział Piąty

*Josh*
    Niall pojawił się w moim życiu całkiem niespodziewanie. Z początku nawet nie miałem ochoty z nim rozmawiać. Nie miałem bowiem zbyt wielu kumpli, a jeśli już jakiś miałem, to przestawali się oni do mnie odzywać po tym, jak zobaczyli, co wyprawia ze mną Louis i jego paczka. Mówią, że wspólne cierpienie zbliża ludzi, być może naprawdę tak jest.
    Irlandczyk tak naprawdę niczym mnie nie porwał, ale był pierwszą osobą, która ode mnie nie uciekła. A potem naprawdę zaczęliśmy się rozumieć. Czuję, że mogę pogadać z nim niemal o wszystkim. Niemal, bo w naszej relacji istnieją trzy zakazane tematy: Louis, moje tabletki i jego nadgarstki. Tych tematów po prostu nie poruszamy, staramy się żyć normalnie, chociaż wiemy, że to jest trudne.
    Na przykład takie moje ukrywanie się. Nie chcę nic mówić Niallowi, bo wiem, że to i tak w niczym nie pomoże. Ale chłopak ma jedną wielką wadę - karmi mnie wszystkim co popadnie. Mówię mu wtedy, że nie mogę, nie jestem głodny, ale ileż można udawać? Na poczekaniu wymyśliłem wymówkę o skłonnościach do tycia, co wcale nie jest aż takim kłamstwem. Nie jest też to jednak cała prawda.
    Poczułem wibracje w prawej kieszeni jeansów i od razu wiedziałem, że to on. W sumie nikt poza nim i operatorem sieci do mnie nie pisał. Smutna prawda. Odczytałem więc natychmiast krótkiego esemesa.
Masz czas się spotkać?
    Odpisałem, że oczywiście i po niecałych dwudziestu minutach siedzieliśmy już na murku za moim domem. Moi rodzice uwielbiali Nialla, cieszyli się w ogóle, że w końcu z kimś wychodzę po lekcjach, że nie jestem już całkiem sam. Ale nie znali całej prawdy.
- Mam już dosyć mojego ojca. Bez przerwy się mnie o coś czepia - poskarżył mi się blondyn. Ostatnio robił to coraz częściej, ale nie chciał dokładnie opisywać swojej sytuacji w domu. Było mi go trochę szkoda, bo ja miałem przechlapane tylko w szkole.
- Próbowałeś z nim rozmawiać? - spytałem, chociaż i tak wiedziałem jaka będzie jego odpowiedź.
- Nie mam zamiaru. Z nim się po prostu nie da. Chcę tylko jak najszybciej skończyć tę szkołę i wyprowadzić się gdzieś na studia.
    Pokiwałem spokojnie głową. Ten temat niestety można było tylko przeczekać. Po kilkunastu sekundach Irlandczyk zeskoczył z murku i zaczął energicznie spacerować w kółko.
- Ej, może trochę spokojniej, co? - próbowałem go nieco przystopować, bowiem irytowało mnie to jego chodzenie bez sensu.
- Wiesz co? Naprawdę coraz częściej zastanawiam się skąd ty masz tyle opanowania w sobie.
    Uśmiechnąłem się tylko do niego. Jeszcze nie był czas, aby o tym wspominać. Znaliśmy się zbyt krótko.

~ * ~

     Teraz przerwy spędzałem głównie z Niallem. We dwóch raźniej, chociaż przez to Louis mógł nas łatwiej znaleźć. Chłopak jednak nie zawsze miał ochotę, żeby nas gnębić. Tego dnia akurat jednak miał.
- Horan, daj spisać geografię.
    Kątem oka zobaczyłem, jak Liam Payne staje z hardą miną nad moim kumplem. Domyślałem się, że blondyn da mu ten zeszyt i podejdzie, by ze mną porozmawiać. A jednak się pomyliłem. Do tej pory to ja zawsze się stawiałem, Niall był posłuszny, ale widocznie i on w końcu zaczynał rozumieć, że i tak nic tym nie zdziała.
- Nie, Liam. Niczego ode mnie nie dostaniesz - odpowiedział dość twardym tonem, przeciętny słuchacz nawet nie dostrzegłby jak bardzo się wtedy bał jego reakcji.
    Mnie jednak zachciało się śmiać. Niall był taki kulturalny, że nawet wrogowi odmawiał z klasą, co brzmiało naprawdę dosyć komicznie. Ale z kumpli się nie śmieje, a poza tym przecież wiedziałem, że zaraz nie będzie mi tak wesoło.
- A niech ci będzie, ty mały skurwielu - mruknął i wymierzył mu cios w policzek. Widziałem to dokładnie, a nawet gdybym nie widział, to z pewnością byłbym usłyszał. Irlandczyk zrobił się czerwony na twarzy, do oczu chyba napłynęły mu łzy, czemu wcale bym się nie dziwił, bowiem nie był jeszcze tak do końca przyzwyczajony do takiego traktowania. Liam po prostu odszedł. Nie spisał od niego lekcji.
     Wiedziałem dobrze, że po takim wydarzeniu nie powinienem podchodzić do niego i zagadywać, ani tym bardziej okazywać współczucia. Obaj przechodziliśmy przez to samo, a sam dobrze wiedziałem, że rozmowa wcale nie pomaga, a tylko jeszcze bardziej denerwuje. Trzeba bowiem wtedy ubrać w słowa to jakim jest się słabym.
     Instynktownie czułem, że Niall widział mnie wtedy, tym bardziej bałem się do niego podejść. Unikałem go przez pierwszą połowę dnia i spotkaliśmy się dopiero na długiej przerwie, po której mieliśmy mieć jeszcze tylko jedną lekcję. Przez ten cały czas jednak nasza rozmowa była dość sztuczna, bowiem i on i ja staraliśmy się za wszelką cenę unikać tematu dzisiejszego postawienia się Irlandczyka.
    No i stało się to, czego boimy się niemal codziennie. Kolejne bliskie spotkanie z Louisem i resztą przy wychodzeniu ze szkoły. Czekali na nas. Liam i Zayn ruszyli od razu w naszym kierunku.
- Devine, dziś kolej na ciebie. Horan już dostał za swoje.
     Naraz wzięli mnie z dwóch stron i przyprowadzili do Harry'ego. Tak do tego chłopaka z pierwszej klasy, który tak naprawdę zbyt często nie brał czynnego udziału w bójkach. Tego zapatrzonego w Louisa. W tym czasie właśnie Tomlinson zajął się przytrzymywaniem Nialla. To może dziwne, ale w tamtym momencie wcale nie myślałem o tym, że będzie mnie bolało, ale że Niall będzie musiał na to patrzeć. Kiedyś mi mówił, że tego nienawidzi.
- Widzisz, Devine? Jesteś żałosny - syknął w moja stronę Zayn - Zobacz, nawet mały, słodki Harry da ci radę.
     Przecież wiedziałem, że da i bez demonstracji. "Mały, słodki Harry" jednak dwa razy odetchnął głęboko i przystąpił do działania. Zdążyłem jeszcze zauważyć, jak Niall znajdujący się w uścisku Louisa zaciska oczy, żeby na to nie patrzeć.

-----------------------------------------------------------------------------

 Hejcia, kochani <33 Myślałam, że się już dzisiaj nie wyrobią, ale jestem ;) Dziękuję za uwagę

Rozdział Czwarty

*Niall*
     Jak najszybciej wyszedłem z domu, chociaż tak naprawdę wcale nie śpieszyło mi się do szkoły. Przecież widziałem już kto tu rządzi. Nie, nie znam tu prawie nikogo, ale taką postać jak Louis trudno by było ominąć.
     Nie podoba mi się to miasto, ta szkoła. W ogóle Wielka Brytania jest dziwna. O wiele lepiej czułem się w Irlandii, ale musiałem, po prostu MUSIAŁEM stamtąd wyjechać. I nie było to zależne od niczyjej woli, a już w szczególności nie od mojej.
    Powoli doczłapałem do szkoły. Nie lubiłem tam chodzić. Miałem jakąś dziwną klasę, ludzi, z którymi porozmawiać się w żaden sposób nie dało. Do tego wszyscy tacy sami. Tak naprawdę zapamiętałem z tej klasy tylko dwie osoby. Obie siedzą w ławce za mną i do obu czuję naprawdę ogromną niechęć, wręcz wstręt.
    Jako, że dziewczyny mają pierwszeństwo, w pierwszej kolejności postanowiłem wymienić Evę. To osoba z bardzo wyraźną osobowością, która musi po prostu pokazać, że jest i ma chęć, żeby rządzić. Jest dziewczyną Louisa z trzeciej "c", niemal cały czas obściskują się i czulą do siebie na korytarzu, chociaż on potrafi ją jednak ostro odepchnąć.
    Sąsiadem z ławki Evy jest niejaki Liam Payne. Chłopak z natury może i łagodny, ale tak naprawdę to nie mniej chamski od Louisa. Może to dlatego, że prowadza się z tym całym Zaynem Malikiem, który wydaje mi się najgorszy z nich wszystkich. No, może źle to napisałem. Nie prowadza się, tylko po prostu są ze sobą. Być może nawet się kochają, czy coś takiego, nie wnikam w to. Trochę mi wstyd, że pomyślałem o nich w tej kategorii, bowiem nie mam nic do homoseksualistów. Może na początku byłem trochę zaskoczony, bo niemal zawsze, kiedy słyszy się słowo "gej" na myśl przychodzi delikatny koleś z toną makijażu na twarzy i w rurkach, także do końca nawet nie wiadomo już, czy to jest płeć męska, czy jakaś inna, bo żeńską też mimo wszystko nazwać tego nie można.

~ * ~

    Lekcje w mojej nowej szkole są takie, jak we wszystkich szkołach na świecie - po prostu nudne do szpiku kości. Jakoś bez żadnych zgrzytów udało mi się je przetrwać i całkiem zadowolony z siebie chciałem wrócić do domu. No dobrze, chciałem wyjść ze szkoły, bo do domu to na pewno wracać nie chciałem. Zawsze wszystko dzieje się tam tak samo. Najpierw ta codzienna, nudna część, którą wolałbym usunąć ze swojego życia raz na zawsze. Potem druga część - ta w łazience. Nie, nie pamiętam kiedy zacząłem, ani co było tego bezpośrednią przyczyną, ale teraz już robię to niemal codziennie. No cóż, ludzie mają różne sposoby na odreagowanie stresu. Niektórzy biegają, inni jedzą, a jeszcze inni puszczają sobie krew. Ja akurat należe do tej ostatniej grupy.
     Szedłem więc coraz szybciej przez szkolny korytarz w stronę szatni. Chciałem jak najszybciej się ubrać, aby nie narażać się paczce Louisa. Zdążyłem już zauważyć, że mają oni swoje ofiary. Szczególnie upodobali sobie chyba takiego chłopaka z równoległej klasy. Niższy nawet ode mnie, brązowe oczy i włosy, nie wygląda na zbyt wysportowanego, ale może to dlatego, że zawsze chodzi skulony i nigdy się nie uśmiecha (ja przynajmniej nie widziałem go radosnego).
    Pech chciał, że akurat mnie zauważyli, chociaż się ubrałem. Kiedy było mi ciepło, nie zwracałem uwagi na to, że ktoś mnie zauważy, byle tylko w domu o niczym nie wiedzieli. Louis wskazał na mnie i powiedział coś do reszty, na co wszyscy bez wyjątku ryknęli wyjątkowo paskudnym śmiechem.
- O, kogo my tu mamy - zawołał w moją stronę, ale ja postanowiłem go po prostu zignorować - Mały irlandzki poszkodowany, co? No zbliż się tutaj, nie każ mi wysyłać po ciebie Zayna, bo on i tak dogoni cię szybciej, niż zaczniesz w ogóle myśleć o ucieczce.
     Nie widziałem innego wyjścia, jak tylko podejść na kilka kroków i tak w sumie nie stałem zbyt daleko. Przecież wiedziałem, że stanę się ich nową ofiara, chciałem to tylko mieć za sobą.
- Krzywdzą cię w tej szkole, prawda? - zadrwił - Wszyscy są tu tacy niedobrzy... Co, Niall?
    Mówił do mnie po imieniu, co mnie dodatkowo tylko zbiło z tropu. W Irlandii miałem jeszcze kolegów, ale teraz nie można mi było utrzymywać z nimi jakichkolwiek kontaktów.
     Nie odpowiedziałem, nie chciałem dodatkowo go prowokować, bo i tak każdy wariant mojej odpowiedzi zostałby wyśmiany.
- Do ciebie mówię, gnoju! - warknął Tomlinson, pochylając się nade mną - Czujesz się urażony, tak? Wielka gwiazda nie będzie rozmawiać z jakimś tam gangiem! Jeszcze się przekonasz, co to znaczy wojna z nami! - mówiąc to z całej siły kopnął mnie w łydkę. Bolało jak diabli, najchętniej to skuliłbym się teraz na ziemi i to sobie chociaż trochę rozmasował, ale przeciez nie mogłem tego zrobić. Już sama moja obecność widocznie go prowokowała, więc musiałem po prostu pokazać im, że jestem silny. Nie dam się szybko zastraszyć, choć - jeśli mam być szczery - to chyba już się im dałem.
- Harry, potrzymaj go! - wydał rozkaz pierwszoklasiście o burzy brązowych loków, który natychmiast go posłuchał - Devine idzie - uśmiechnął się po nosem, a potem zwrócił się do mnie - Skończysz tak jak on, zobaczysz.
     Głośno przełknąłem ślinę. nie cierpiałem się bić, być bitym, a jeszcze bardziej patrzeć, jak kogoś biją. Tym bardziej, że byłem po prostu bezbronny. Przecież sam nie dałbym rady im czterem, a nietrudno było się domyślić, że Josh także nie był najlepszy w bójkach i w większości (jeśli nie we wszystkich) występował głównie w roli ofiary.
- Devine! - warknął Malik, szarpiąc rówieśnika za poły kurtki - Zobacz, to jest Horan, twój nowy towarzysz niedoli. Od dzisiaj będziecie obrywać obaj - wyjaśnił mu z chamskim uśmieszkiem malującym się na twarzy i - zanim przeciwnik zdążył mu cokolwiek odpowiedzieć - uderzył go  w policzek.
    Josh nie był taki jak ja - próbował się bronić. Być może już przekonał się, że cokolwiek by nie zrobił, to i tak wyszłoby źle, więc próbował ratować resztki honoru, którego pewnie w tej szkole i tak nie miał.
    Zamknąłem oczy, nie chciałem po prostu na to patrzeć. Bolało mnie to, samo patrzenie bolało. A tak naprawdę jeszcze się nie zaczęło, czułem coś, że będzie gorzej. Postanowiłem w duchu, że od jutro noszę do szkoły rozszerzoną wersję apteczki pierwszej pomocy. Bardzo rozszerzoną... Druga sprawa to krew. Jeśli ją sobie sam puściłem, to mogłem na nią patrzeć bez problemu, ale to nie była moje krew, tylko Josha i on sam nie dopuścił do jej rozlewu, więc patrzeć się nie mogłem.
     Po kilku minutach poczułem, że uścisk Stylesa się zwalnia. Byłem wolny.
- Jutro zrobimy to z tobą, irlandzka pluskwo - syknął tylko Louis, zanim odszedł dumnie z miejsca zdarzenia.
    Powoli otrzepałem się z niewidzialnego pyłu i brudu, kątem oka zauważając przy tym, że Josh już zdążył się ogarnąć i zbliżał się do wyjścia ze szkoły. To był impuls, po prostu przyspieszyłem kroku i - nie układając sobie uprzednio żadnej mowy, co było całkowicie do mnie niepodobne - znalazłem się przy nim.
- Cześć, jestem Niall - przedstawiłem się. Wiedziałem bowiem, że nie powinienem zaczynać rozmowy od tematu Louisa. W ogóle nie powinienem tego tematu poruszać, sam też przecież nie chcę do tego wracać.
    Szatyn przyjrzał się mi uważnie, jakby sobie o czymś przypominał. Dzielnie wytrzymałem spojrzenie jego dużych brązowych oczu. Spojrzenie bez wyrazu. Trwało to kilkanaście dobrych sekund, dopiero po jakimś czasie chłopak się odezwał
- Josh Devine. To ty jesteś tym Irlandczykiem?
    Pokiwałem głową. Po raz pierwszy rozmawiałem z kimś z tej szkoły.
- Tak, jestem.
- Ciężkie początki w szkole? - zaśmiał się, chociaż jego śmiech był raczej smutny - Niedługo się przyzwyczaisz.
    Spojrzałem na niego z niedowierzaniem. Przecież nie można przyzwyczaić się do takiego traktowania.
- A ty się już przyzwyczaiłeś? - spytałem, ale natychmiast się wycofałem, bo to było bardzo niewłaściwe pytanie. To tak, jakby zapytać osobę otyłą dlaczego je. - Mieszkasz gdzieś niedaleko?
- Dziesięć minut drogi stąd - przyznał wyraźnie rozpromieniony.
     Tak oto zyskałem sojusznika, a raczej towarzysza niedoli.

----------------------------------------------------------------------------------------

 Siemka! Czwarty rozdział za nami! Zapraszam do komentowania :)

Rozdział Trzeci

*Eva*
    Od razu po lekcjach zdecydowaliśmy się zajrzeć do Lily do domu. Wiedzieliśmy przecież, że jej rodziców nie ma, a ona sama tak naprawdę nie jest mocno chora, bo gdyby była, to Harry z pewnością by o tym wiedział.
     Spotkaliśmy się więc przed budynkiem szkoły pięć minut po dzwonku obwieszczającym koniec zajęć. Byłam sama pośród chłopaków, ale nie czułam się ani trochę dziwnie. W sumie Lily często robiła sobie krótkie przerwy od szkoły, a ja trzymałam się z Zaynem, Liamem i Louisem jeszcze zanim Lily i Harry przyszli do naszego liceum.
- Mam wyrzuty sumienia - przyznał Louis, kopiąc przy tym czubkiem buta grudę śniegu, znajdującą się na ziemi.
- Co się stało? Stary, czy tobie już naprawdę odbiło? - zainteresował się Zayn. Bo to w sumie było bardzo dziwne. Tomlinson nigdy nie miewał wyrzutów sumienia. Miałam więc podstawy twierdzić, że nie o tego typu wyrzuty u chodziło.
    Chłopak pochylił głowę, niby z pokorą i chwilę namyślił się jak skonstruować swoją wypowiedź, aby zabrzmiała w miarę sensownie i zrozumiale. Po chwili wyjaśnił nam:
- Poprawiałem się dzisiaj, żeby nie wkurzać już rodziców i przez to zapomniałem, że powinienem poświęcić wam trochę mojej cennej uwagi. Razem zapomnieliśmy pognębić dziś Devine'a.
     Liam, Harry i Zayn wybuchli naraz głośnym śmiechem. Nawet ja im zawtórowałam, gdyż także uważałam, że Josh - mój rówieśnik - jest naprawdę żałosny.
    Wreszcie dotarliśmy pod dom naszej koleżanki. Byliśmy już we wspaniałych nastrojach, gdyż snuliśmy niecne plany, jak uda nam się wreszcie załatwić tę ciotę. Prawdę mówiąc, wcale nie byłam pewna, czy oby na pewno chciałabym go ZAŁATWIĆ. Byłam zdania, że zwykłe podręczenie by starczyło. W zupełności. Zawsze mi się zdawało, że naszym celem było po prostu uświadamianie ludzi, że robią źle, nie okazując sobie szacunku. Ale czy naprawdę trzeba było go uświadamiać aż w tak brutalny sposób?
    I wtedy właśnie uświadomiłam sobie, że chciałabym chronić tego nowego - Nialla. Wiedziałam przecież, że Louis od razu obierze go sobie jako drugi cel. Być może nawet równorzędny z Joshem. Ale... Co on był nam winien? Wiem, jak wyglądałaby odpowiedź Zayna na to pytanie "Nie szanuje się chłopak, to jego sprawa. Ale nie może przecież wymagać od nas szacunku". W sumie, to chyba miał rację, jakby tak głębiej się zastanowić. Nie wiem, co mi do głowy strzeliło z tym chronieniem blondynka, ale czułam, że to po prostu silniejsze ode mnie. Jakieś macieżyńskie uczucia, czy co... W sumie, jeśli przemilcze pare spraw, to Louis chyba nie będzie miał mi tego za złe? Prawdopodobnie się nawet nie dowie.
    Lily otworzyła nam już po drugim dzwonku. Ubrana była w strój domowy: czarne legginsy, fioletowa bluza, biały top i fioletowe kapcie dobrane kolorystycznie do ubrania. Włosy związała w kucyk gumką, która także nie psuła jej stroju. Gdy tylko nas zobaczyła, uśmiechnęła się ciepło i zaprosiła nas do środka.
     Rozsiedliśmy się wygodnie w jej nowocześnie urządzonym pokoju. Liam i Zayn na dywanie, ściśle do siebie przylegając, Lou obok Harry'ego, a po obu ich stronach ja i Lily. Prawie zawsze siadaliśmy w ten sposób.
- Jak w szkole? - spytała szatynka, jednocześnie podając nam szklanki z ciepłą herbatą owocową, którą zaparzyła już kilkanaście minut wcześniej.
- W sumie, to całkiem spoko - uśmiechnął się Harry, zerkając przy tym na Zayna. No tak, on przecież jeszcze nie wiedział o co chodziło mu z tą WIELKĄ nowiną. - Zayn, powiesz nam w końcu?
     Brunet uśmiechnął się tajemniczo i - podpierając kolano Liama - dźwignął się na kolana, po czym z dumą oświadczył.
- No, ja nie mam nic do powiedzenia, chociaż jako pierwszy się o tym dowiedziałem. Tutaj jednak więcej informacji może udzielić Liam albo Eva, bo to oni chodzą z nim do klasy.
- To on? - ucieszył się Louis - Kolejna osoba do dręczenia?
     Malik uśmiechnął się tajemniczo, ja natomiast z całą pewnością zrobiłam się czerwona.
- Na takiego wygląda. Jutro możemy się nim zająć.
 Louis zaśmiał się nieprzyjemnie, chociaż z całą pewnością jeszcze kilka tygodni...dni... Nie, jeszcze wczoraj z całą pewnością uznałabym jego śmiech za jak najbardziej słuszny i być może sama także bym się do niego dołączyła. Gdyby to tylko nie był Niall. Gdyby nie te jego duże, szeroko otwarte, niebieskie oczy. Podświadomie chciałam go przed nami chronić.
------------------------------------------------------------------
 Witajcie, oto i trzeci rozdział :) Jak się Wam spodobał?

Rozdział Pierwszy

Eva
 Zawsze wychodzę do szkoły wcześniej niż powinnam. Zawsze jestem w niej jakieś dwadzieścia minut przed dzwonkiem i zawsze, mimo że pozornie mam jeszcze mnóstwo czasu, śpieszę się, jakbym była co najmniej dwie godziny spóźniona.
 Tego dnia też tak było. Wpadłam do szkoły jak burza i nie patrząc na nic, ani tym bardziej na nikogo, pognałam wręcz do szatni. Szatnia w naszej szkole wygląda normalnie. Są to boksy, jak w wielu szkołach publicznych. To pomieszczenie, które służy tylko i wyłącznie do zmieniania butów, nic innego nie da się w nim zrobić.
 Kiedy już byłam gotowa i odwracałam się, żeby pobiec do okna, miejsca, gdzie nasza paczka siadała każdego ranka i rozmawialiśmy o różnych ważnych rzeczach, ktoś zaszedł mnie od tyłu.
- Eva, czyli dzisiaj przejdziemy się razem?
 Obejrzałam się za siebie, chociaż tak naprawdę nie musiałam tego robić. Rozpoznałabym ten głos obudzona o trzeciej nad ranem. Rozpoznałabym go spośród tysiąca innych.
- Louis - ucieszyłam się na jego widok. Przez mój głupi wyjazd na narty, nie widziałam się z nim prawie pięć dni. - Jak dobrze jest znów zobaczyć twoją krzywą mordę - zaśmiałam się, obejmując go ramieniem. Bardzo się wtedy denerwował, ale o to mi właśnie chodziło. Uwielbiałam, kiedy chodził trochę poddenerwowany.
- Też się za tobą stęskniłem - zaśmiał się, wyswabadzając spod mojego objęcia. - Przecież wiesz, że tego nie cierpię.
 Wzruszyłam ramionami. Oczywiście, że wiedziałam. To była jego główna zasada. Louis nie lubił czułości. Koniec, kropka. Czułości fizycznej ma się zrozumieć, słowną jeszcze potrafił przeżyć. Potrafił się odegrać, często nawet sam się do niej dopuszczał, jak na przykład tego dnia.
- No chodź, koteczku, dzisiaj jesteśmy pierwsi, ale coś mi mówi, że niebawem dołączy do nas Liam.
 Uśmiechnęłam się do niego zalotnie i razem (Louis trzymał rękę na moim ramieniu) poszliśmy w "nasze" miejsce, które było po prostu bardzo szerokim parapetem znajdującym się zaraz przy wyjściu z szatni, także z tego miejsca mogliśmy obserwować wszystko i wszystkich, i od razu wiedzieliśmy, kiedy przechodzi na przykład ten gówniaż - Devine.
 Sama już nie pamiętam, dlaczego tak go nie cierpimy. Znaczy, znany jest mi ten "powód zastępczy", bo nawet ja nie jestem taka głupia, żeby myśleć, że fakt, iż Josh ma poważne problemy z samym sobą wystarczy, żeby na każdym kroku uprzykrzać mu życie. Lubiłam jednak to zajęcie i tak naprawdę, chociaż nie stosowałam w żaden sposób przemocy fizycznej, na pewno nie byłam dla niego łagodniejsza niż którykolwiek z "naszych" chłopców. Nawet Louis.
 Louis był najstarszy w naszej paczce. Chodzi w tym roku do klasy trzeciej C, ale to tylko dlatego, że raz nie zdał i musiał powtarzać pierwszą klasę. Cała szkoła myśli, że jestem jego dziewczyną, w sumie tak chyba jest naprawdę. Być może w byciu parą tak naprawdę nie chodzi o jakieś namiętności? Może wystarczy tylko dobrze się znać i wymienić między sobą kilka szybkich pocałunków, głównie po pijaku, albo na pokaz, kiedy ma się dużą widownię?
 Ale nie miałam czasu na głębsze rozmyślania. One są złe, jeżeli jest się dziewczyną króla, a raczej postrachu, całej szkoły. Louis uśmiechnął się do mnie, wskazując na szatnię. Poza tabunem uczniów, niczego niezwykłego w niej nie dostrzegłam.
- Liam. Liam już do nas idzie - wyjaśnił, abym razem z nim mogła się tym radować. Istotnie, bardzo lubiłam tego chłopaka. Spokojnego i opanowanego, ale nie mniej ciętego na Josha, niźli Louis czy jego chłopak -  Zayn.
- Siema - przywitał się z nami szatyn, zajmując jednocześnie miejsce na parapecie. - Jak było na nartach? - spytał, chociaż doskonale wiedział jak mogłam "bawić się" z moimi rodzicami i ich "best friend forever", którzy praktycznie mieszkali w naszym domu, czyli państwem Tork. Starsi ludzie bez dzieci i zwierząt, za to z bardzo zasobnymi portfelami.
- Podróż mojego życia - westchnęłam, opierając się na ramieniu Louisa. Byliśmy w szkole, więc musieliśmy pokazać wszystkim uczniom, że jesteśmy razem. Tomlinson pogładził mnie czule po ramieniu. Opanowaliśmy już to bycie parą do perfekcji i nawet czasem zastanawiałam się, czy tak przypadkiem nie czują się stare małżeństwa.
 Nagle poczułam delikatne poruszenie się Louisa, był to znak, że nadchodzi Harry. Chłopak ten był najmłodszą osobą w naszej paczce, zawsze pełny życia i w dobrym humorze. Jego dziewczyną była nasza mała, słodka Lily, w ten sposób zablokowaliśmy osobom "z zewnątrz" dostęp do nas. Chociaż, jako najbliższa (no dobrze, jedyna) przyjaciółka Lily, dobrze wiedziałam, że Harry jej się bardzo podobał. Tak samo jak Zayn Liamowi i odwrotnie.
- Hej - uśmiechnął się, nie kończąc nawet biegu w naszym kierunku - Eva, wróciłaś - rozpromienił się. Odpowiedziałam mu na ten uśmiech, zerkając przy okazji na wyświetlacz mojego telefonu komórkowego. Pięć minut do rozpoczęcia lekcji, a brakowało jeszcze Lily i Zayna. To nie było do nich podobne. Szybko więc wystukałam esemesa do dziewczyny z pytaniem, czy będzie dzisiaj w ogóle w szkole i naraz zadałam pytanie Liamowi
- Wiesz może co co z Zaynem?
 Chłopak pokręcił tylko głową. Był o niego spokojny.
- Wczoraj czuł się dobrze, pewnie coś go zatrzymało.
 Jakby na potwierdzenie tych słów dobiegł do nas zziajany czarnowłosy młodzian. Po jego minie widać było, że ma nam coś do przekazania. I to COŚ pisane wielkimi literami, bo z całą pewnością musiało być to szalenie ważne.
- Gdzie jest Lily? - spytał na powitanie, dziwiąc się, że nie ma jej jeszcze z nami. Odblokowałam telefon i przejrzałam wiadomości. Napisała, że jest chora, ale możemy ją dziś odwiedzić. Przekazałam to chłopakom.
- Czyli może powiesz nam to, co masz nam do przekazania, co? - zapytał Louis, który był chyba najbardziej ciekawy tej nowiny z nas wszystkich.
 Zayn jednak zerknął tylko na zegarek i stwierdził
- Nie zdążę już tego zrobić, ale niedługo sami się o tym przekonacie. I to Eva i Liuś będą najbardziej cierpieć - wyrzucił z siebie, chociaż nic z tego nie zrozumieliśmy, po czym wziął delikatnie swojego chłopaka za rękę, jakby chciał go już teraz pocieszyć, chociaż jeszcze nic się nie wydarzyło.
 Nie zdążyliśmy jednak go o nic wypytać, gdyż nagle ogłuszył nas dzwonek na lekcję, którą w moim i Liama przypadku była akurat historia. Musieliśmy się więc pośpieszyć, jeśli nie chcieliśmy znowu podpaść zrzędliwej wychowawczyni. Powiedzieliśmy sobie szybko "do zobaczenia" i popędziliśmy (dosłownie) pod salę historyczną, chociaż szanse na to, że zdążymy przed nauczycielką były marne, a jej krzyki skierowane pod naszym adresem, tak czy siak - nieuniknione. Czułam jednak, że dzisiaj nie powinniśmy dostarczać jej powodów do złości. Jeżeli ta nowina ma dotyczyć głównie nas...
-------------------------------------------------------------------------------------
 Siemka, kochani!
 A więc, oto pierwszy rozdział, jak wrażenia? Nie będę zanudzać, bowiem nic się tak naprawdę jeszcze nie wydarzyło. Rany, dzięki za te obserwacje, to miłe, że macie do mnie takie zaufanie, że obserwujecie opowiadanie, które się nie zaczęło :)
 Do następnego!
 Fredzia