Rozdział Ósmy

*Eva*
     W dzień imprezy urodzinowej mojej przyjaciółki powinnam chyba się stroić przed lustrem i zastanawiać się nad wyborem rodzaju i koloru kreski. A ja tym czasem po raz pierwszy w życiu nie miałam ochoty na zabawę. Najchętniej zostałabym w domu, więc zaczęłam podejrzewać, że może jestem chora po tych nartach, które były w zeszłym miesiącu. Właśnie, był już marzec, a ja od początku roku nie zdążyłam ani razu porządnie zachorować. A pogoda tak do tego zachęcała. Tak sprzyjające okoliczności... Nic, tylko dostać gorączki.
    No ale niestety też nic nie wskazywało na to, że w najbliższym czasie będę miała podwyższoną temperaturę ciała. A więc trzeba było trochę pomóc losowi. Wybrałam się na zakupy do supermarketu. Możliwie daleko, bo dwie dzielnice dalej i - oczywiście - pomimo leżącego jeszcze śniegu, założyłam krótką letnią kurteczkę.
     A więc tak roznegliżowana poszłam możliwie jak najwolniej do sklepu, aby wykupić jak najwięcej lodów (na wypadek, gdyby sam spacer nie wystarczył). Oczywiście nie muszę chyba wspominać, że szłam bez czapki, w mikroskopijnej długości szortach, pod którymi miałam tylko rajstopy grubości 15 den, czyli najcieńsze, jakie znalazłam w domu, oraz w przewiewnym topie na ramiączkach.
    W sumie i tak nie znałam nikogo z tej części miasta, więc mało mnie obchodziło to jak wyglądam. W ogóle mnie to nie obchodziło. Chciałam tylko się przeziębić, chociaż już w połowie drogi do działu z mrożonkami zaczynałam żałować swojego wyboru. Było mi zimno, a i tak najprawdopodobniej zachoruję dopiero jutro. Musisz częściej myśleć, Eva. Skarciłam siebie w myślach, wsadzając do koszyka (bo bliżej ciała) trzy dwulitrowe opakowania najtańszych lodów. W końcu i tak mam się po nich pochorować, więc po co kupować te drogie?
    Nawet nie wiem dlaczego zwróciłam uwagę na to, że coś mignęło mi pomiędzy regałami. Coś, a raczej ktoś. Kiedy tylko zobaczyłam te siłą rozjaśniane włosy, już byłam pewna, że to on. Niall.
     Coś mnie tchnęło i podążyłam za nim. Po raz kolejny przyjrzałam mu się uważnie. Jasne włosy, smutne niebieskie oczy... Zapewne kiedy się uśmiechał w jego policzkach pojawiały się malutkie dołeczki. Mniej widoczne niż u Harry'ego. Był pewnie mojego wzrostu, może nawet niższy. Dosyć szczupły. Cóż, nie wiem dlaczego, ale miał w sobie to coś, co mnie do niego ciągnęło. Nie, nie chodziło tu bynajmniej o jego blizny na nadgarstkach. Przeciwnie, one akurat sprawiały, że sama miałam ochotę go pobić, ale... nie chciałam. Dlaczego to musiało być tak skomplikowane?
    Prześledziłam go aż do kasy. Kupował żyletki. Wtedy mnie zobaczył i odłożył je na miejsce. Ale i tak byłam pewna, że po nie wróci. A nie o to mi chodziło. Dwanaście sekund na zastanowienie się co zrobić. Postanowiłam podejść. Działałam pod wpływem czystego impulsu, gdyby tak się nie działo, to pewnie bym nie zapytała
- Dlaczego to robisz?
     Nie, mój głos nie brzmiał chłodno, oskarżycielsko, ani nic z tych rzeczy. Po prostu po raz pierwszy wykazałam troskę. I to Niallowi (przestawałam już myśleć o nim w kategorii "ten dupek, Horan"). Blondyn jednak wzruszył tylko ramionami i popatrzył na mnie tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczami. Miał piękne oczy. Kiedy już zrezygnowałam i opuściłam wzrok, on odwrócił się do mnie i szepnął:
- Muszę, inaczej po prostu nie mogę.
    Chciałam mu jeszcze raz spojrzeć w oczy, ale po prostu nie mogłam. Wróciłam się, żeby odłożyć te lody.

----------------------------------------------------------------------------------------

 Hejka, kochani! Jutro już wyjeżdżam na obóz, więc nie będzie mnie przez najbliższe dwanaście dni, ale postaram się potem jak najszybciej coś dla Was napisać :)

Rozdział Piąty

*Josh*
    Niall pojawił się w moim życiu całkiem niespodziewanie. Z początku nawet nie miałem ochoty z nim rozmawiać. Nie miałem bowiem zbyt wielu kumpli, a jeśli już jakiś miałem, to przestawali się oni do mnie odzywać po tym, jak zobaczyli, co wyprawia ze mną Louis i jego paczka. Mówią, że wspólne cierpienie zbliża ludzi, być może naprawdę tak jest.
    Irlandczyk tak naprawdę niczym mnie nie porwał, ale był pierwszą osobą, która ode mnie nie uciekła. A potem naprawdę zaczęliśmy się rozumieć. Czuję, że mogę pogadać z nim niemal o wszystkim. Niemal, bo w naszej relacji istnieją trzy zakazane tematy: Louis, moje tabletki i jego nadgarstki. Tych tematów po prostu nie poruszamy, staramy się żyć normalnie, chociaż wiemy, że to jest trudne.
    Na przykład takie moje ukrywanie się. Nie chcę nic mówić Niallowi, bo wiem, że to i tak w niczym nie pomoże. Ale chłopak ma jedną wielką wadę - karmi mnie wszystkim co popadnie. Mówię mu wtedy, że nie mogę, nie jestem głodny, ale ileż można udawać? Na poczekaniu wymyśliłem wymówkę o skłonnościach do tycia, co wcale nie jest aż takim kłamstwem. Nie jest też to jednak cała prawda.
    Poczułem wibracje w prawej kieszeni jeansów i od razu wiedziałem, że to on. W sumie nikt poza nim i operatorem sieci do mnie nie pisał. Smutna prawda. Odczytałem więc natychmiast krótkiego esemesa.
Masz czas się spotkać?
    Odpisałem, że oczywiście i po niecałych dwudziestu minutach siedzieliśmy już na murku za moim domem. Moi rodzice uwielbiali Nialla, cieszyli się w ogóle, że w końcu z kimś wychodzę po lekcjach, że nie jestem już całkiem sam. Ale nie znali całej prawdy.
- Mam już dosyć mojego ojca. Bez przerwy się mnie o coś czepia - poskarżył mi się blondyn. Ostatnio robił to coraz częściej, ale nie chciał dokładnie opisywać swojej sytuacji w domu. Było mi go trochę szkoda, bo ja miałem przechlapane tylko w szkole.
- Próbowałeś z nim rozmawiać? - spytałem, chociaż i tak wiedziałem jaka będzie jego odpowiedź.
- Nie mam zamiaru. Z nim się po prostu nie da. Chcę tylko jak najszybciej skończyć tę szkołę i wyprowadzić się gdzieś na studia.
    Pokiwałem spokojnie głową. Ten temat niestety można było tylko przeczekać. Po kilkunastu sekundach Irlandczyk zeskoczył z murku i zaczął energicznie spacerować w kółko.
- Ej, może trochę spokojniej, co? - próbowałem go nieco przystopować, bowiem irytowało mnie to jego chodzenie bez sensu.
- Wiesz co? Naprawdę coraz częściej zastanawiam się skąd ty masz tyle opanowania w sobie.
    Uśmiechnąłem się tylko do niego. Jeszcze nie był czas, aby o tym wspominać. Znaliśmy się zbyt krótko.

~ * ~

     Teraz przerwy spędzałem głównie z Niallem. We dwóch raźniej, chociaż przez to Louis mógł nas łatwiej znaleźć. Chłopak jednak nie zawsze miał ochotę, żeby nas gnębić. Tego dnia akurat jednak miał.
- Horan, daj spisać geografię.
    Kątem oka zobaczyłem, jak Liam Payne staje z hardą miną nad moim kumplem. Domyślałem się, że blondyn da mu ten zeszyt i podejdzie, by ze mną porozmawiać. A jednak się pomyliłem. Do tej pory to ja zawsze się stawiałem, Niall był posłuszny, ale widocznie i on w końcu zaczynał rozumieć, że i tak nic tym nie zdziała.
- Nie, Liam. Niczego ode mnie nie dostaniesz - odpowiedział dość twardym tonem, przeciętny słuchacz nawet nie dostrzegłby jak bardzo się wtedy bał jego reakcji.
    Mnie jednak zachciało się śmiać. Niall był taki kulturalny, że nawet wrogowi odmawiał z klasą, co brzmiało naprawdę dosyć komicznie. Ale z kumpli się nie śmieje, a poza tym przecież wiedziałem, że zaraz nie będzie mi tak wesoło.
- A niech ci będzie, ty mały skurwielu - mruknął i wymierzył mu cios w policzek. Widziałem to dokładnie, a nawet gdybym nie widział, to z pewnością byłbym usłyszał. Irlandczyk zrobił się czerwony na twarzy, do oczu chyba napłynęły mu łzy, czemu wcale bym się nie dziwił, bowiem nie był jeszcze tak do końca przyzwyczajony do takiego traktowania. Liam po prostu odszedł. Nie spisał od niego lekcji.
     Wiedziałem dobrze, że po takim wydarzeniu nie powinienem podchodzić do niego i zagadywać, ani tym bardziej okazywać współczucia. Obaj przechodziliśmy przez to samo, a sam dobrze wiedziałem, że rozmowa wcale nie pomaga, a tylko jeszcze bardziej denerwuje. Trzeba bowiem wtedy ubrać w słowa to jakim jest się słabym.
     Instynktownie czułem, że Niall widział mnie wtedy, tym bardziej bałem się do niego podejść. Unikałem go przez pierwszą połowę dnia i spotkaliśmy się dopiero na długiej przerwie, po której mieliśmy mieć jeszcze tylko jedną lekcję. Przez ten cały czas jednak nasza rozmowa była dość sztuczna, bowiem i on i ja staraliśmy się za wszelką cenę unikać tematu dzisiejszego postawienia się Irlandczyka.
    No i stało się to, czego boimy się niemal codziennie. Kolejne bliskie spotkanie z Louisem i resztą przy wychodzeniu ze szkoły. Czekali na nas. Liam i Zayn ruszyli od razu w naszym kierunku.
- Devine, dziś kolej na ciebie. Horan już dostał za swoje.
     Naraz wzięli mnie z dwóch stron i przyprowadzili do Harry'ego. Tak do tego chłopaka z pierwszej klasy, który tak naprawdę zbyt często nie brał czynnego udziału w bójkach. Tego zapatrzonego w Louisa. W tym czasie właśnie Tomlinson zajął się przytrzymywaniem Nialla. To może dziwne, ale w tamtym momencie wcale nie myślałem o tym, że będzie mnie bolało, ale że Niall będzie musiał na to patrzeć. Kiedyś mi mówił, że tego nienawidzi.
- Widzisz, Devine? Jesteś żałosny - syknął w moja stronę Zayn - Zobacz, nawet mały, słodki Harry da ci radę.
     Przecież wiedziałem, że da i bez demonstracji. "Mały, słodki Harry" jednak dwa razy odetchnął głęboko i przystąpił do działania. Zdążyłem jeszcze zauważyć, jak Niall znajdujący się w uścisku Louisa zaciska oczy, żeby na to nie patrzeć.

-----------------------------------------------------------------------------

 Hejcia, kochani <33 Myślałam, że się już dzisiaj nie wyrobią, ale jestem ;) Dziękuję za uwagę

Rozdział Czwarty

*Niall*
     Jak najszybciej wyszedłem z domu, chociaż tak naprawdę wcale nie śpieszyło mi się do szkoły. Przecież widziałem już kto tu rządzi. Nie, nie znam tu prawie nikogo, ale taką postać jak Louis trudno by było ominąć.
     Nie podoba mi się to miasto, ta szkoła. W ogóle Wielka Brytania jest dziwna. O wiele lepiej czułem się w Irlandii, ale musiałem, po prostu MUSIAŁEM stamtąd wyjechać. I nie było to zależne od niczyjej woli, a już w szczególności nie od mojej.
    Powoli doczłapałem do szkoły. Nie lubiłem tam chodzić. Miałem jakąś dziwną klasę, ludzi, z którymi porozmawiać się w żaden sposób nie dało. Do tego wszyscy tacy sami. Tak naprawdę zapamiętałem z tej klasy tylko dwie osoby. Obie siedzą w ławce za mną i do obu czuję naprawdę ogromną niechęć, wręcz wstręt.
    Jako, że dziewczyny mają pierwszeństwo, w pierwszej kolejności postanowiłem wymienić Evę. To osoba z bardzo wyraźną osobowością, która musi po prostu pokazać, że jest i ma chęć, żeby rządzić. Jest dziewczyną Louisa z trzeciej "c", niemal cały czas obściskują się i czulą do siebie na korytarzu, chociaż on potrafi ją jednak ostro odepchnąć.
    Sąsiadem z ławki Evy jest niejaki Liam Payne. Chłopak z natury może i łagodny, ale tak naprawdę to nie mniej chamski od Louisa. Może to dlatego, że prowadza się z tym całym Zaynem Malikiem, który wydaje mi się najgorszy z nich wszystkich. No, może źle to napisałem. Nie prowadza się, tylko po prostu są ze sobą. Być może nawet się kochają, czy coś takiego, nie wnikam w to. Trochę mi wstyd, że pomyślałem o nich w tej kategorii, bowiem nie mam nic do homoseksualistów. Może na początku byłem trochę zaskoczony, bo niemal zawsze, kiedy słyszy się słowo "gej" na myśl przychodzi delikatny koleś z toną makijażu na twarzy i w rurkach, także do końca nawet nie wiadomo już, czy to jest płeć męska, czy jakaś inna, bo żeńską też mimo wszystko nazwać tego nie można.

~ * ~

    Lekcje w mojej nowej szkole są takie, jak we wszystkich szkołach na świecie - po prostu nudne do szpiku kości. Jakoś bez żadnych zgrzytów udało mi się je przetrwać i całkiem zadowolony z siebie chciałem wrócić do domu. No dobrze, chciałem wyjść ze szkoły, bo do domu to na pewno wracać nie chciałem. Zawsze wszystko dzieje się tam tak samo. Najpierw ta codzienna, nudna część, którą wolałbym usunąć ze swojego życia raz na zawsze. Potem druga część - ta w łazience. Nie, nie pamiętam kiedy zacząłem, ani co było tego bezpośrednią przyczyną, ale teraz już robię to niemal codziennie. No cóż, ludzie mają różne sposoby na odreagowanie stresu. Niektórzy biegają, inni jedzą, a jeszcze inni puszczają sobie krew. Ja akurat należe do tej ostatniej grupy.
     Szedłem więc coraz szybciej przez szkolny korytarz w stronę szatni. Chciałem jak najszybciej się ubrać, aby nie narażać się paczce Louisa. Zdążyłem już zauważyć, że mają oni swoje ofiary. Szczególnie upodobali sobie chyba takiego chłopaka z równoległej klasy. Niższy nawet ode mnie, brązowe oczy i włosy, nie wygląda na zbyt wysportowanego, ale może to dlatego, że zawsze chodzi skulony i nigdy się nie uśmiecha (ja przynajmniej nie widziałem go radosnego).
    Pech chciał, że akurat mnie zauważyli, chociaż się ubrałem. Kiedy było mi ciepło, nie zwracałem uwagi na to, że ktoś mnie zauważy, byle tylko w domu o niczym nie wiedzieli. Louis wskazał na mnie i powiedział coś do reszty, na co wszyscy bez wyjątku ryknęli wyjątkowo paskudnym śmiechem.
- O, kogo my tu mamy - zawołał w moją stronę, ale ja postanowiłem go po prostu zignorować - Mały irlandzki poszkodowany, co? No zbliż się tutaj, nie każ mi wysyłać po ciebie Zayna, bo on i tak dogoni cię szybciej, niż zaczniesz w ogóle myśleć o ucieczce.
     Nie widziałem innego wyjścia, jak tylko podejść na kilka kroków i tak w sumie nie stałem zbyt daleko. Przecież wiedziałem, że stanę się ich nową ofiara, chciałem to tylko mieć za sobą.
- Krzywdzą cię w tej szkole, prawda? - zadrwił - Wszyscy są tu tacy niedobrzy... Co, Niall?
    Mówił do mnie po imieniu, co mnie dodatkowo tylko zbiło z tropu. W Irlandii miałem jeszcze kolegów, ale teraz nie można mi było utrzymywać z nimi jakichkolwiek kontaktów.
     Nie odpowiedziałem, nie chciałem dodatkowo go prowokować, bo i tak każdy wariant mojej odpowiedzi zostałby wyśmiany.
- Do ciebie mówię, gnoju! - warknął Tomlinson, pochylając się nade mną - Czujesz się urażony, tak? Wielka gwiazda nie będzie rozmawiać z jakimś tam gangiem! Jeszcze się przekonasz, co to znaczy wojna z nami! - mówiąc to z całej siły kopnął mnie w łydkę. Bolało jak diabli, najchętniej to skuliłbym się teraz na ziemi i to sobie chociaż trochę rozmasował, ale przeciez nie mogłem tego zrobić. Już sama moja obecność widocznie go prowokowała, więc musiałem po prostu pokazać im, że jestem silny. Nie dam się szybko zastraszyć, choć - jeśli mam być szczery - to chyba już się im dałem.
- Harry, potrzymaj go! - wydał rozkaz pierwszoklasiście o burzy brązowych loków, który natychmiast go posłuchał - Devine idzie - uśmiechnął się po nosem, a potem zwrócił się do mnie - Skończysz tak jak on, zobaczysz.
     Głośno przełknąłem ślinę. nie cierpiałem się bić, być bitym, a jeszcze bardziej patrzeć, jak kogoś biją. Tym bardziej, że byłem po prostu bezbronny. Przecież sam nie dałbym rady im czterem, a nietrudno było się domyślić, że Josh także nie był najlepszy w bójkach i w większości (jeśli nie we wszystkich) występował głównie w roli ofiary.
- Devine! - warknął Malik, szarpiąc rówieśnika za poły kurtki - Zobacz, to jest Horan, twój nowy towarzysz niedoli. Od dzisiaj będziecie obrywać obaj - wyjaśnił mu z chamskim uśmieszkiem malującym się na twarzy i - zanim przeciwnik zdążył mu cokolwiek odpowiedzieć - uderzył go  w policzek.
    Josh nie był taki jak ja - próbował się bronić. Być może już przekonał się, że cokolwiek by nie zrobił, to i tak wyszłoby źle, więc próbował ratować resztki honoru, którego pewnie w tej szkole i tak nie miał.
    Zamknąłem oczy, nie chciałem po prostu na to patrzeć. Bolało mnie to, samo patrzenie bolało. A tak naprawdę jeszcze się nie zaczęło, czułem coś, że będzie gorzej. Postanowiłem w duchu, że od jutro noszę do szkoły rozszerzoną wersję apteczki pierwszej pomocy. Bardzo rozszerzoną... Druga sprawa to krew. Jeśli ją sobie sam puściłem, to mogłem na nią patrzeć bez problemu, ale to nie była moje krew, tylko Josha i on sam nie dopuścił do jej rozlewu, więc patrzeć się nie mogłem.
     Po kilku minutach poczułem, że uścisk Stylesa się zwalnia. Byłem wolny.
- Jutro zrobimy to z tobą, irlandzka pluskwo - syknął tylko Louis, zanim odszedł dumnie z miejsca zdarzenia.
    Powoli otrzepałem się z niewidzialnego pyłu i brudu, kątem oka zauważając przy tym, że Josh już zdążył się ogarnąć i zbliżał się do wyjścia ze szkoły. To był impuls, po prostu przyspieszyłem kroku i - nie układając sobie uprzednio żadnej mowy, co było całkowicie do mnie niepodobne - znalazłem się przy nim.
- Cześć, jestem Niall - przedstawiłem się. Wiedziałem bowiem, że nie powinienem zaczynać rozmowy od tematu Louisa. W ogóle nie powinienem tego tematu poruszać, sam też przecież nie chcę do tego wracać.
    Szatyn przyjrzał się mi uważnie, jakby sobie o czymś przypominał. Dzielnie wytrzymałem spojrzenie jego dużych brązowych oczu. Spojrzenie bez wyrazu. Trwało to kilkanaście dobrych sekund, dopiero po jakimś czasie chłopak się odezwał
- Josh Devine. To ty jesteś tym Irlandczykiem?
    Pokiwałem głową. Po raz pierwszy rozmawiałem z kimś z tej szkoły.
- Tak, jestem.
- Ciężkie początki w szkole? - zaśmiał się, chociaż jego śmiech był raczej smutny - Niedługo się przyzwyczaisz.
    Spojrzałem na niego z niedowierzaniem. Przecież nie można przyzwyczaić się do takiego traktowania.
- A ty się już przyzwyczaiłeś? - spytałem, ale natychmiast się wycofałem, bo to było bardzo niewłaściwe pytanie. To tak, jakby zapytać osobę otyłą dlaczego je. - Mieszkasz gdzieś niedaleko?
- Dziesięć minut drogi stąd - przyznał wyraźnie rozpromieniony.
     Tak oto zyskałem sojusznika, a raczej towarzysza niedoli.

----------------------------------------------------------------------------------------

 Siemka! Czwarty rozdział za nami! Zapraszam do komentowania :)

Rozdział Drugi

*Liam*
     Zupełnie nie rozumiem tego, że Eva zawsze tak bardzo spieszy się na lekcje z wychowawczynią. Wiem, że biedna kobieta nie ma w życiu już żadnych perspektyw i musi ten swój nędzny żywot jakoś umilać, chociażby znęcaniem się nad najbardziej obiecującymi uczniami w jej klasie, ale to jednak nie czyni jej zbyt ważną osobą w moim życiu. Po prostu jest, przestałem czuć do niej cokolwiek, nawet nienawiść. Przecież szkoła to tylko etap przejściowy.
     Stajemy razem na końcu ogonka ustawionego przed wejściem do klasy. Nie rozmawiamy z tymi idiotami, to same lalusie i przydupasy, ale na razie nic nam nie robią. Można z nimi jakoś wytrzymać, a nawet czasem pogadać. O wiele gorzej ma Zayn. On chodzi do drugiej "a", w której jest jeszcze więcej debili niźli u nas, a do tego wszystkiego jeszcze ten gówniaż Devine.
     Wychowawczyni, jak zwykle, wtoczyła się do klasy jako pierwsza spośród wszystkich nauczycieli mających lekcje na tym piętrze. Była to kobieta z twarzą licznie poorana obrzydliwymi zmarszczkami, żabimi szklistymi oczkami, okrągłymi okularami i wielkimi różowymi ustami. Jej włosy (a raczej kłaki, bo tego włosami nazwać nijak nie było można) były siwe, przerzedzone i sterczały jej na wszystkie strony świata. Na imię było jej Anabell, a nazwisko jej było tak długie, że nikt do tej pory (poza kilkoma naprawdę odrażającymi kujonkami) nie pofatygował się nawet, żeby spróbować zapamiętać je. Jakby jeszcze tego było mało, owa kobieta ubierała się zawsze w jakąś obskurną zielonkawą garsonkę i pasującą pod kolor spódnicę. I wcale nie miała sześćdziesięciu lat i ośmioro wnucząt na karku, o nie. Była to dosyć żwawa czterdziestoparolatka, która w piątkowe popołudnia dosyć często spędzała w klubie fitness w naszym mieście.
     Kobieta otworzyła nam klasę, a my szybko zajęliśmy swoje miejsca. Nie cierpiała, kiedy ktoś się z tym ociągał, a my nie chcieliśmy wnerwiać jej już na początku lekcji. Stanęła, jak to miała w zwyczaju, idealnie w połowie szerokości klasy, pod tablicą. Nie sięgnęła po kredę, ale to oznaczało tylko jedno. Że będzie nas owalać. Zacząłem sobie przypominać, co złego zrobiłem w ostatnim tygodniu, bowiem starszych spraw nauczyciele już jej nie przekazywali. Jedno pobicie Devine'a i nazwymyślanie szatniarce. Nie, z tego powodu już zdążyła na mnie nakrzyczeć. Nie chodziło więc o mnie, ani tym bardziej o Evę, skoro ostatnio jej nie było. Wtedy przypomniałem sobie o tym, co mówił z samego rana mój chłopak.
     W tym miejscu niewątpliwie powinienem coś wyjaśnić. Nie jestem jakimś egoistycznym debilem, który akurat ubzdurał sobie, że jest gejem, znalazł ofiarę i ją wykorzystuje. Ja naprawdę kocham Zayna i kiedy chcę, potrafię być naprawdę wrażliwy. I tak, moi rodzice wiedzą o tym. Znaczy mama wie, bo tato wyjechał za granicę, kiedy miałem dwa latka i do tej pory jeszcze się nie odezwał. Moja mam jest całkiem fajną kobietą, chociaż trochę denerwuje mnie w niej to, że niemal co miesiąc zmienia sobie partnera. Z Robertem chodzi już od trzech tygodni, więc niedługo mogę spodziewać się w domu małego dramatu. Nie każdy jej "chłopak" akceptuje Zayna, ale tym akurat się nie przejmuję, bo i tak wiem, że nigdy nie będę musiał z żadnym mieszkać. Ważne jest dla mnie to, że moja rodzicielka wprost za nim przepada i niemal codziennie pyta, kiedy znowu do nas wpadnie. Tak, w domu mam w miarę stabilną sytuację, mama nigdy nie wkurza się na mnie za takie głupoty, jak na przykład szkoła.
     Wychowawczyni zaczerpnęła powietrza. Twarz miała spokojną, nikt jej na nic nie nakablował, a więc to, o czym mówił Zayn nie jest może aż tak straszne.
- Słuchajcie, za kilka minut przyprowadzę tutaj nowego ucznia. Ma na imię Niall i jest z Irlandii. Prosiłabym was, abyście ciepło przyjęli go w naszej klasie i nie śmiali się z jego akcentu. Po prostu przywitajcie go normalnie i.... no, nie chcę, żeby czuł się w naszej klasie samotny. Żadnego znęcania się, zrozumiano? - warknęła na końcu, wpatrując się we mnie i w Evę. Zupełnie nie wiem o co jej chodziło.
     Nowy uczeń, świetnie! Uwielbiałem nowy i to wcale nie dlatego, że łatwo było ich zastraszać, a efekt był piorunujący. Ten Irlandczyk mógłby być nam potrzebny. Przecież tyle się mówi, że ten naród jest zawsze taki radosny. Naprawdę chciałem go poznać. Byłem po prostu ciekawy.
     Wychowawczyni otworzyła drzwi, wpuszczając przy tym nowego. Od razu uważnie przelustrowałem go wzrokiem. W sumie to nie było go zbyt wiele. Niższy od niego w naszej szkole był chyba tylko Devine.  Oczy miał niebieskie, duże i szeroko otwarte - jakby przestraszone. Włosy w kolorze bardzo jasnego blondu, zapewne rozjaśniane, bo widać było ciemniejsze odrosty. Nic szczególnego, a od razu miałem ochotę mu przyłożyć. No dobrze, najpierw spojrzałem na jego ręce, a potem nabrałem tej chęci.
     To było po prostu sprzeczne z ideologią Louisa. Zawsze nam powtarzał, że jeśli chcemy być szanowani, to sami też musimy siebie szanować. A ten nowy tego nie robić.  Cienkie blizny na jego nadgarstkach na to wskazywały. Nie obchodził mnie powód, to po prostu było obrzydliwe i w jednym momencie go znienawidziłem.
- Przedstaw się ,chłopcze - poprosiła wychowawczyni, delikatnie popychając go na środek klasy.
- Nazywam się Niall Horan - odrzekł szybko blondyn, wpatrując się gdzieś w przestrzeń.
- Dobra, siadaj. Nie mamy całej lekcji, trzeba brać nowy temat - zaczęła gderać, zanim chłopak cokolwiek zdążył dopowiedzieć. Nie, nie bronię go, po prostu próbuję Wam nakreślić sylwetkę mojej wychowawczyni - strasznej baby, której bym się bał, gdybym już naprawdę nie miał żadnych zmartwień. - Ławka przed Liamem i Evą jest wolna - dodała jeszcze ta przebrzydła ropucha, za co od razu dostała u mnie kolejne minus sto punktów do bazy nienawiści. Już nie potrafiłem policzyć, ile ich miała na minusie, pewnie coś około miliona.
     Blondyn zajął usłusznie miejsce przed nami, a ja wiedziałem już jedno. Louis z całą pewnością będzie chciał, abyśmy go zgładzili.
----------------------------------------------------------------
Siemanko!!
 A więc rozdział numer dwa już za nami. Jak wrażenia?
Zapraszam do komentowania oraz na facebooka.
Zegnajcie ;D