Rozdział Ósmy

*Eva*
     W dzień imprezy urodzinowej mojej przyjaciółki powinnam chyba się stroić przed lustrem i zastanawiać się nad wyborem rodzaju i koloru kreski. A ja tym czasem po raz pierwszy w życiu nie miałam ochoty na zabawę. Najchętniej zostałabym w domu, więc zaczęłam podejrzewać, że może jestem chora po tych nartach, które były w zeszłym miesiącu. Właśnie, był już marzec, a ja od początku roku nie zdążyłam ani razu porządnie zachorować. A pogoda tak do tego zachęcała. Tak sprzyjające okoliczności... Nic, tylko dostać gorączki.
    No ale niestety też nic nie wskazywało na to, że w najbliższym czasie będę miała podwyższoną temperaturę ciała. A więc trzeba było trochę pomóc losowi. Wybrałam się na zakupy do supermarketu. Możliwie daleko, bo dwie dzielnice dalej i - oczywiście - pomimo leżącego jeszcze śniegu, założyłam krótką letnią kurteczkę.
     A więc tak roznegliżowana poszłam możliwie jak najwolniej do sklepu, aby wykupić jak najwięcej lodów (na wypadek, gdyby sam spacer nie wystarczył). Oczywiście nie muszę chyba wspominać, że szłam bez czapki, w mikroskopijnej długości szortach, pod którymi miałam tylko rajstopy grubości 15 den, czyli najcieńsze, jakie znalazłam w domu, oraz w przewiewnym topie na ramiączkach.
    W sumie i tak nie znałam nikogo z tej części miasta, więc mało mnie obchodziło to jak wyglądam. W ogóle mnie to nie obchodziło. Chciałam tylko się przeziębić, chociaż już w połowie drogi do działu z mrożonkami zaczynałam żałować swojego wyboru. Było mi zimno, a i tak najprawdopodobniej zachoruję dopiero jutro. Musisz częściej myśleć, Eva. Skarciłam siebie w myślach, wsadzając do koszyka (bo bliżej ciała) trzy dwulitrowe opakowania najtańszych lodów. W końcu i tak mam się po nich pochorować, więc po co kupować te drogie?
    Nawet nie wiem dlaczego zwróciłam uwagę na to, że coś mignęło mi pomiędzy regałami. Coś, a raczej ktoś. Kiedy tylko zobaczyłam te siłą rozjaśniane włosy, już byłam pewna, że to on. Niall.
     Coś mnie tchnęło i podążyłam za nim. Po raz kolejny przyjrzałam mu się uważnie. Jasne włosy, smutne niebieskie oczy... Zapewne kiedy się uśmiechał w jego policzkach pojawiały się malutkie dołeczki. Mniej widoczne niż u Harry'ego. Był pewnie mojego wzrostu, może nawet niższy. Dosyć szczupły. Cóż, nie wiem dlaczego, ale miał w sobie to coś, co mnie do niego ciągnęło. Nie, nie chodziło tu bynajmniej o jego blizny na nadgarstkach. Przeciwnie, one akurat sprawiały, że sama miałam ochotę go pobić, ale... nie chciałam. Dlaczego to musiało być tak skomplikowane?
    Prześledziłam go aż do kasy. Kupował żyletki. Wtedy mnie zobaczył i odłożył je na miejsce. Ale i tak byłam pewna, że po nie wróci. A nie o to mi chodziło. Dwanaście sekund na zastanowienie się co zrobić. Postanowiłam podejść. Działałam pod wpływem czystego impulsu, gdyby tak się nie działo, to pewnie bym nie zapytała
- Dlaczego to robisz?
     Nie, mój głos nie brzmiał chłodno, oskarżycielsko, ani nic z tych rzeczy. Po prostu po raz pierwszy wykazałam troskę. I to Niallowi (przestawałam już myśleć o nim w kategorii "ten dupek, Horan"). Blondyn jednak wzruszył tylko ramionami i popatrzył na mnie tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczami. Miał piękne oczy. Kiedy już zrezygnowałam i opuściłam wzrok, on odwrócił się do mnie i szepnął:
- Muszę, inaczej po prostu nie mogę.
    Chciałam mu jeszcze raz spojrzeć w oczy, ale po prostu nie mogłam. Wróciłam się, żeby odłożyć te lody.

----------------------------------------------------------------------------------------

 Hejka, kochani! Jutro już wyjeżdżam na obóz, więc nie będzie mnie przez najbliższe dwanaście dni, ale postaram się potem jak najszybciej coś dla Was napisać :)

Rozdział Czwarty

*Niall*
     Jak najszybciej wyszedłem z domu, chociaż tak naprawdę wcale nie śpieszyło mi się do szkoły. Przecież widziałem już kto tu rządzi. Nie, nie znam tu prawie nikogo, ale taką postać jak Louis trudno by było ominąć.
     Nie podoba mi się to miasto, ta szkoła. W ogóle Wielka Brytania jest dziwna. O wiele lepiej czułem się w Irlandii, ale musiałem, po prostu MUSIAŁEM stamtąd wyjechać. I nie było to zależne od niczyjej woli, a już w szczególności nie od mojej.
    Powoli doczłapałem do szkoły. Nie lubiłem tam chodzić. Miałem jakąś dziwną klasę, ludzi, z którymi porozmawiać się w żaden sposób nie dało. Do tego wszyscy tacy sami. Tak naprawdę zapamiętałem z tej klasy tylko dwie osoby. Obie siedzą w ławce za mną i do obu czuję naprawdę ogromną niechęć, wręcz wstręt.
    Jako, że dziewczyny mają pierwszeństwo, w pierwszej kolejności postanowiłem wymienić Evę. To osoba z bardzo wyraźną osobowością, która musi po prostu pokazać, że jest i ma chęć, żeby rządzić. Jest dziewczyną Louisa z trzeciej "c", niemal cały czas obściskują się i czulą do siebie na korytarzu, chociaż on potrafi ją jednak ostro odepchnąć.
    Sąsiadem z ławki Evy jest niejaki Liam Payne. Chłopak z natury może i łagodny, ale tak naprawdę to nie mniej chamski od Louisa. Może to dlatego, że prowadza się z tym całym Zaynem Malikiem, który wydaje mi się najgorszy z nich wszystkich. No, może źle to napisałem. Nie prowadza się, tylko po prostu są ze sobą. Być może nawet się kochają, czy coś takiego, nie wnikam w to. Trochę mi wstyd, że pomyślałem o nich w tej kategorii, bowiem nie mam nic do homoseksualistów. Może na początku byłem trochę zaskoczony, bo niemal zawsze, kiedy słyszy się słowo "gej" na myśl przychodzi delikatny koleś z toną makijażu na twarzy i w rurkach, także do końca nawet nie wiadomo już, czy to jest płeć męska, czy jakaś inna, bo żeńską też mimo wszystko nazwać tego nie można.

~ * ~

    Lekcje w mojej nowej szkole są takie, jak we wszystkich szkołach na świecie - po prostu nudne do szpiku kości. Jakoś bez żadnych zgrzytów udało mi się je przetrwać i całkiem zadowolony z siebie chciałem wrócić do domu. No dobrze, chciałem wyjść ze szkoły, bo do domu to na pewno wracać nie chciałem. Zawsze wszystko dzieje się tam tak samo. Najpierw ta codzienna, nudna część, którą wolałbym usunąć ze swojego życia raz na zawsze. Potem druga część - ta w łazience. Nie, nie pamiętam kiedy zacząłem, ani co było tego bezpośrednią przyczyną, ale teraz już robię to niemal codziennie. No cóż, ludzie mają różne sposoby na odreagowanie stresu. Niektórzy biegają, inni jedzą, a jeszcze inni puszczają sobie krew. Ja akurat należe do tej ostatniej grupy.
     Szedłem więc coraz szybciej przez szkolny korytarz w stronę szatni. Chciałem jak najszybciej się ubrać, aby nie narażać się paczce Louisa. Zdążyłem już zauważyć, że mają oni swoje ofiary. Szczególnie upodobali sobie chyba takiego chłopaka z równoległej klasy. Niższy nawet ode mnie, brązowe oczy i włosy, nie wygląda na zbyt wysportowanego, ale może to dlatego, że zawsze chodzi skulony i nigdy się nie uśmiecha (ja przynajmniej nie widziałem go radosnego).
    Pech chciał, że akurat mnie zauważyli, chociaż się ubrałem. Kiedy było mi ciepło, nie zwracałem uwagi na to, że ktoś mnie zauważy, byle tylko w domu o niczym nie wiedzieli. Louis wskazał na mnie i powiedział coś do reszty, na co wszyscy bez wyjątku ryknęli wyjątkowo paskudnym śmiechem.
- O, kogo my tu mamy - zawołał w moją stronę, ale ja postanowiłem go po prostu zignorować - Mały irlandzki poszkodowany, co? No zbliż się tutaj, nie każ mi wysyłać po ciebie Zayna, bo on i tak dogoni cię szybciej, niż zaczniesz w ogóle myśleć o ucieczce.
     Nie widziałem innego wyjścia, jak tylko podejść na kilka kroków i tak w sumie nie stałem zbyt daleko. Przecież wiedziałem, że stanę się ich nową ofiara, chciałem to tylko mieć za sobą.
- Krzywdzą cię w tej szkole, prawda? - zadrwił - Wszyscy są tu tacy niedobrzy... Co, Niall?
    Mówił do mnie po imieniu, co mnie dodatkowo tylko zbiło z tropu. W Irlandii miałem jeszcze kolegów, ale teraz nie można mi było utrzymywać z nimi jakichkolwiek kontaktów.
     Nie odpowiedziałem, nie chciałem dodatkowo go prowokować, bo i tak każdy wariant mojej odpowiedzi zostałby wyśmiany.
- Do ciebie mówię, gnoju! - warknął Tomlinson, pochylając się nade mną - Czujesz się urażony, tak? Wielka gwiazda nie będzie rozmawiać z jakimś tam gangiem! Jeszcze się przekonasz, co to znaczy wojna z nami! - mówiąc to z całej siły kopnął mnie w łydkę. Bolało jak diabli, najchętniej to skuliłbym się teraz na ziemi i to sobie chociaż trochę rozmasował, ale przeciez nie mogłem tego zrobić. Już sama moja obecność widocznie go prowokowała, więc musiałem po prostu pokazać im, że jestem silny. Nie dam się szybko zastraszyć, choć - jeśli mam być szczery - to chyba już się im dałem.
- Harry, potrzymaj go! - wydał rozkaz pierwszoklasiście o burzy brązowych loków, który natychmiast go posłuchał - Devine idzie - uśmiechnął się po nosem, a potem zwrócił się do mnie - Skończysz tak jak on, zobaczysz.
     Głośno przełknąłem ślinę. nie cierpiałem się bić, być bitym, a jeszcze bardziej patrzeć, jak kogoś biją. Tym bardziej, że byłem po prostu bezbronny. Przecież sam nie dałbym rady im czterem, a nietrudno było się domyślić, że Josh także nie był najlepszy w bójkach i w większości (jeśli nie we wszystkich) występował głównie w roli ofiary.
- Devine! - warknął Malik, szarpiąc rówieśnika za poły kurtki - Zobacz, to jest Horan, twój nowy towarzysz niedoli. Od dzisiaj będziecie obrywać obaj - wyjaśnił mu z chamskim uśmieszkiem malującym się na twarzy i - zanim przeciwnik zdążył mu cokolwiek odpowiedzieć - uderzył go  w policzek.
    Josh nie był taki jak ja - próbował się bronić. Być może już przekonał się, że cokolwiek by nie zrobił, to i tak wyszłoby źle, więc próbował ratować resztki honoru, którego pewnie w tej szkole i tak nie miał.
    Zamknąłem oczy, nie chciałem po prostu na to patrzeć. Bolało mnie to, samo patrzenie bolało. A tak naprawdę jeszcze się nie zaczęło, czułem coś, że będzie gorzej. Postanowiłem w duchu, że od jutro noszę do szkoły rozszerzoną wersję apteczki pierwszej pomocy. Bardzo rozszerzoną... Druga sprawa to krew. Jeśli ją sobie sam puściłem, to mogłem na nią patrzeć bez problemu, ale to nie była moje krew, tylko Josha i on sam nie dopuścił do jej rozlewu, więc patrzeć się nie mogłem.
     Po kilku minutach poczułem, że uścisk Stylesa się zwalnia. Byłem wolny.
- Jutro zrobimy to z tobą, irlandzka pluskwo - syknął tylko Louis, zanim odszedł dumnie z miejsca zdarzenia.
    Powoli otrzepałem się z niewidzialnego pyłu i brudu, kątem oka zauważając przy tym, że Josh już zdążył się ogarnąć i zbliżał się do wyjścia ze szkoły. To był impuls, po prostu przyspieszyłem kroku i - nie układając sobie uprzednio żadnej mowy, co było całkowicie do mnie niepodobne - znalazłem się przy nim.
- Cześć, jestem Niall - przedstawiłem się. Wiedziałem bowiem, że nie powinienem zaczynać rozmowy od tematu Louisa. W ogóle nie powinienem tego tematu poruszać, sam też przecież nie chcę do tego wracać.
    Szatyn przyjrzał się mi uważnie, jakby sobie o czymś przypominał. Dzielnie wytrzymałem spojrzenie jego dużych brązowych oczu. Spojrzenie bez wyrazu. Trwało to kilkanaście dobrych sekund, dopiero po jakimś czasie chłopak się odezwał
- Josh Devine. To ty jesteś tym Irlandczykiem?
    Pokiwałem głową. Po raz pierwszy rozmawiałem z kimś z tej szkoły.
- Tak, jestem.
- Ciężkie początki w szkole? - zaśmiał się, chociaż jego śmiech był raczej smutny - Niedługo się przyzwyczaisz.
    Spojrzałem na niego z niedowierzaniem. Przecież nie można przyzwyczaić się do takiego traktowania.
- A ty się już przyzwyczaiłeś? - spytałem, ale natychmiast się wycofałem, bo to było bardzo niewłaściwe pytanie. To tak, jakby zapytać osobę otyłą dlaczego je. - Mieszkasz gdzieś niedaleko?
- Dziesięć minut drogi stąd - przyznał wyraźnie rozpromieniony.
     Tak oto zyskałem sojusznika, a raczej towarzysza niedoli.

----------------------------------------------------------------------------------------

 Siemka! Czwarty rozdział za nami! Zapraszam do komentowania :)

Rozdział Trzeci

*Eva*
    Od razu po lekcjach zdecydowaliśmy się zajrzeć do Lily do domu. Wiedzieliśmy przecież, że jej rodziców nie ma, a ona sama tak naprawdę nie jest mocno chora, bo gdyby była, to Harry z pewnością by o tym wiedział.
     Spotkaliśmy się więc przed budynkiem szkoły pięć minut po dzwonku obwieszczającym koniec zajęć. Byłam sama pośród chłopaków, ale nie czułam się ani trochę dziwnie. W sumie Lily często robiła sobie krótkie przerwy od szkoły, a ja trzymałam się z Zaynem, Liamem i Louisem jeszcze zanim Lily i Harry przyszli do naszego liceum.
- Mam wyrzuty sumienia - przyznał Louis, kopiąc przy tym czubkiem buta grudę śniegu, znajdującą się na ziemi.
- Co się stało? Stary, czy tobie już naprawdę odbiło? - zainteresował się Zayn. Bo to w sumie było bardzo dziwne. Tomlinson nigdy nie miewał wyrzutów sumienia. Miałam więc podstawy twierdzić, że nie o tego typu wyrzuty u chodziło.
    Chłopak pochylił głowę, niby z pokorą i chwilę namyślił się jak skonstruować swoją wypowiedź, aby zabrzmiała w miarę sensownie i zrozumiale. Po chwili wyjaśnił nam:
- Poprawiałem się dzisiaj, żeby nie wkurzać już rodziców i przez to zapomniałem, że powinienem poświęcić wam trochę mojej cennej uwagi. Razem zapomnieliśmy pognębić dziś Devine'a.
     Liam, Harry i Zayn wybuchli naraz głośnym śmiechem. Nawet ja im zawtórowałam, gdyż także uważałam, że Josh - mój rówieśnik - jest naprawdę żałosny.
    Wreszcie dotarliśmy pod dom naszej koleżanki. Byliśmy już we wspaniałych nastrojach, gdyż snuliśmy niecne plany, jak uda nam się wreszcie załatwić tę ciotę. Prawdę mówiąc, wcale nie byłam pewna, czy oby na pewno chciałabym go ZAŁATWIĆ. Byłam zdania, że zwykłe podręczenie by starczyło. W zupełności. Zawsze mi się zdawało, że naszym celem było po prostu uświadamianie ludzi, że robią źle, nie okazując sobie szacunku. Ale czy naprawdę trzeba było go uświadamiać aż w tak brutalny sposób?
    I wtedy właśnie uświadomiłam sobie, że chciałabym chronić tego nowego - Nialla. Wiedziałam przecież, że Louis od razu obierze go sobie jako drugi cel. Być może nawet równorzędny z Joshem. Ale... Co on był nam winien? Wiem, jak wyglądałaby odpowiedź Zayna na to pytanie "Nie szanuje się chłopak, to jego sprawa. Ale nie może przecież wymagać od nas szacunku". W sumie, to chyba miał rację, jakby tak głębiej się zastanowić. Nie wiem, co mi do głowy strzeliło z tym chronieniem blondynka, ale czułam, że to po prostu silniejsze ode mnie. Jakieś macieżyńskie uczucia, czy co... W sumie, jeśli przemilcze pare spraw, to Louis chyba nie będzie miał mi tego za złe? Prawdopodobnie się nawet nie dowie.
    Lily otworzyła nam już po drugim dzwonku. Ubrana była w strój domowy: czarne legginsy, fioletowa bluza, biały top i fioletowe kapcie dobrane kolorystycznie do ubrania. Włosy związała w kucyk gumką, która także nie psuła jej stroju. Gdy tylko nas zobaczyła, uśmiechnęła się ciepło i zaprosiła nas do środka.
     Rozsiedliśmy się wygodnie w jej nowocześnie urządzonym pokoju. Liam i Zayn na dywanie, ściśle do siebie przylegając, Lou obok Harry'ego, a po obu ich stronach ja i Lily. Prawie zawsze siadaliśmy w ten sposób.
- Jak w szkole? - spytała szatynka, jednocześnie podając nam szklanki z ciepłą herbatą owocową, którą zaparzyła już kilkanaście minut wcześniej.
- W sumie, to całkiem spoko - uśmiechnął się Harry, zerkając przy tym na Zayna. No tak, on przecież jeszcze nie wiedział o co chodziło mu z tą WIELKĄ nowiną. - Zayn, powiesz nam w końcu?
     Brunet uśmiechnął się tajemniczo i - podpierając kolano Liama - dźwignął się na kolana, po czym z dumą oświadczył.
- No, ja nie mam nic do powiedzenia, chociaż jako pierwszy się o tym dowiedziałem. Tutaj jednak więcej informacji może udzielić Liam albo Eva, bo to oni chodzą z nim do klasy.
- To on? - ucieszył się Louis - Kolejna osoba do dręczenia?
     Malik uśmiechnął się tajemniczo, ja natomiast z całą pewnością zrobiłam się czerwona.
- Na takiego wygląda. Jutro możemy się nim zająć.
 Louis zaśmiał się nieprzyjemnie, chociaż z całą pewnością jeszcze kilka tygodni...dni... Nie, jeszcze wczoraj z całą pewnością uznałabym jego śmiech za jak najbardziej słuszny i być może sama także bym się do niego dołączyła. Gdyby to tylko nie był Niall. Gdyby nie te jego duże, szeroko otwarte, niebieskie oczy. Podświadomie chciałam go przed nami chronić.
------------------------------------------------------------------
 Witajcie, oto i trzeci rozdział :) Jak się Wam spodobał?

Rozdział Drugi

*Liam*
     Zupełnie nie rozumiem tego, że Eva zawsze tak bardzo spieszy się na lekcje z wychowawczynią. Wiem, że biedna kobieta nie ma w życiu już żadnych perspektyw i musi ten swój nędzny żywot jakoś umilać, chociażby znęcaniem się nad najbardziej obiecującymi uczniami w jej klasie, ale to jednak nie czyni jej zbyt ważną osobą w moim życiu. Po prostu jest, przestałem czuć do niej cokolwiek, nawet nienawiść. Przecież szkoła to tylko etap przejściowy.
     Stajemy razem na końcu ogonka ustawionego przed wejściem do klasy. Nie rozmawiamy z tymi idiotami, to same lalusie i przydupasy, ale na razie nic nam nie robią. Można z nimi jakoś wytrzymać, a nawet czasem pogadać. O wiele gorzej ma Zayn. On chodzi do drugiej "a", w której jest jeszcze więcej debili niźli u nas, a do tego wszystkiego jeszcze ten gówniaż Devine.
     Wychowawczyni, jak zwykle, wtoczyła się do klasy jako pierwsza spośród wszystkich nauczycieli mających lekcje na tym piętrze. Była to kobieta z twarzą licznie poorana obrzydliwymi zmarszczkami, żabimi szklistymi oczkami, okrągłymi okularami i wielkimi różowymi ustami. Jej włosy (a raczej kłaki, bo tego włosami nazwać nijak nie było można) były siwe, przerzedzone i sterczały jej na wszystkie strony świata. Na imię było jej Anabell, a nazwisko jej było tak długie, że nikt do tej pory (poza kilkoma naprawdę odrażającymi kujonkami) nie pofatygował się nawet, żeby spróbować zapamiętać je. Jakby jeszcze tego było mało, owa kobieta ubierała się zawsze w jakąś obskurną zielonkawą garsonkę i pasującą pod kolor spódnicę. I wcale nie miała sześćdziesięciu lat i ośmioro wnucząt na karku, o nie. Była to dosyć żwawa czterdziestoparolatka, która w piątkowe popołudnia dosyć często spędzała w klubie fitness w naszym mieście.
     Kobieta otworzyła nam klasę, a my szybko zajęliśmy swoje miejsca. Nie cierpiała, kiedy ktoś się z tym ociągał, a my nie chcieliśmy wnerwiać jej już na początku lekcji. Stanęła, jak to miała w zwyczaju, idealnie w połowie szerokości klasy, pod tablicą. Nie sięgnęła po kredę, ale to oznaczało tylko jedno. Że będzie nas owalać. Zacząłem sobie przypominać, co złego zrobiłem w ostatnim tygodniu, bowiem starszych spraw nauczyciele już jej nie przekazywali. Jedno pobicie Devine'a i nazwymyślanie szatniarce. Nie, z tego powodu już zdążyła na mnie nakrzyczeć. Nie chodziło więc o mnie, ani tym bardziej o Evę, skoro ostatnio jej nie było. Wtedy przypomniałem sobie o tym, co mówił z samego rana mój chłopak.
     W tym miejscu niewątpliwie powinienem coś wyjaśnić. Nie jestem jakimś egoistycznym debilem, który akurat ubzdurał sobie, że jest gejem, znalazł ofiarę i ją wykorzystuje. Ja naprawdę kocham Zayna i kiedy chcę, potrafię być naprawdę wrażliwy. I tak, moi rodzice wiedzą o tym. Znaczy mama wie, bo tato wyjechał za granicę, kiedy miałem dwa latka i do tej pory jeszcze się nie odezwał. Moja mam jest całkiem fajną kobietą, chociaż trochę denerwuje mnie w niej to, że niemal co miesiąc zmienia sobie partnera. Z Robertem chodzi już od trzech tygodni, więc niedługo mogę spodziewać się w domu małego dramatu. Nie każdy jej "chłopak" akceptuje Zayna, ale tym akurat się nie przejmuję, bo i tak wiem, że nigdy nie będę musiał z żadnym mieszkać. Ważne jest dla mnie to, że moja rodzicielka wprost za nim przepada i niemal codziennie pyta, kiedy znowu do nas wpadnie. Tak, w domu mam w miarę stabilną sytuację, mama nigdy nie wkurza się na mnie za takie głupoty, jak na przykład szkoła.
     Wychowawczyni zaczerpnęła powietrza. Twarz miała spokojną, nikt jej na nic nie nakablował, a więc to, o czym mówił Zayn nie jest może aż tak straszne.
- Słuchajcie, za kilka minut przyprowadzę tutaj nowego ucznia. Ma na imię Niall i jest z Irlandii. Prosiłabym was, abyście ciepło przyjęli go w naszej klasie i nie śmiali się z jego akcentu. Po prostu przywitajcie go normalnie i.... no, nie chcę, żeby czuł się w naszej klasie samotny. Żadnego znęcania się, zrozumiano? - warknęła na końcu, wpatrując się we mnie i w Evę. Zupełnie nie wiem o co jej chodziło.
     Nowy uczeń, świetnie! Uwielbiałem nowy i to wcale nie dlatego, że łatwo było ich zastraszać, a efekt był piorunujący. Ten Irlandczyk mógłby być nam potrzebny. Przecież tyle się mówi, że ten naród jest zawsze taki radosny. Naprawdę chciałem go poznać. Byłem po prostu ciekawy.
     Wychowawczyni otworzyła drzwi, wpuszczając przy tym nowego. Od razu uważnie przelustrowałem go wzrokiem. W sumie to nie było go zbyt wiele. Niższy od niego w naszej szkole był chyba tylko Devine.  Oczy miał niebieskie, duże i szeroko otwarte - jakby przestraszone. Włosy w kolorze bardzo jasnego blondu, zapewne rozjaśniane, bo widać było ciemniejsze odrosty. Nic szczególnego, a od razu miałem ochotę mu przyłożyć. No dobrze, najpierw spojrzałem na jego ręce, a potem nabrałem tej chęci.
     To było po prostu sprzeczne z ideologią Louisa. Zawsze nam powtarzał, że jeśli chcemy być szanowani, to sami też musimy siebie szanować. A ten nowy tego nie robić.  Cienkie blizny na jego nadgarstkach na to wskazywały. Nie obchodził mnie powód, to po prostu było obrzydliwe i w jednym momencie go znienawidziłem.
- Przedstaw się ,chłopcze - poprosiła wychowawczyni, delikatnie popychając go na środek klasy.
- Nazywam się Niall Horan - odrzekł szybko blondyn, wpatrując się gdzieś w przestrzeń.
- Dobra, siadaj. Nie mamy całej lekcji, trzeba brać nowy temat - zaczęła gderać, zanim chłopak cokolwiek zdążył dopowiedzieć. Nie, nie bronię go, po prostu próbuję Wam nakreślić sylwetkę mojej wychowawczyni - strasznej baby, której bym się bał, gdybym już naprawdę nie miał żadnych zmartwień. - Ławka przed Liamem i Evą jest wolna - dodała jeszcze ta przebrzydła ropucha, za co od razu dostała u mnie kolejne minus sto punktów do bazy nienawiści. Już nie potrafiłem policzyć, ile ich miała na minusie, pewnie coś około miliona.
     Blondyn zajął usłusznie miejsce przed nami, a ja wiedziałem już jedno. Louis z całą pewnością będzie chciał, abyśmy go zgładzili.
----------------------------------------------------------------
Siemanko!!
 A więc rozdział numer dwa już za nami. Jak wrażenia?
Zapraszam do komentowania oraz na facebooka.
Zegnajcie ;D

Rozdział Pierwszy

Eva
 Zawsze wychodzę do szkoły wcześniej niż powinnam. Zawsze jestem w niej jakieś dwadzieścia minut przed dzwonkiem i zawsze, mimo że pozornie mam jeszcze mnóstwo czasu, śpieszę się, jakbym była co najmniej dwie godziny spóźniona.
 Tego dnia też tak było. Wpadłam do szkoły jak burza i nie patrząc na nic, ani tym bardziej na nikogo, pognałam wręcz do szatni. Szatnia w naszej szkole wygląda normalnie. Są to boksy, jak w wielu szkołach publicznych. To pomieszczenie, które służy tylko i wyłącznie do zmieniania butów, nic innego nie da się w nim zrobić.
 Kiedy już byłam gotowa i odwracałam się, żeby pobiec do okna, miejsca, gdzie nasza paczka siadała każdego ranka i rozmawialiśmy o różnych ważnych rzeczach, ktoś zaszedł mnie od tyłu.
- Eva, czyli dzisiaj przejdziemy się razem?
 Obejrzałam się za siebie, chociaż tak naprawdę nie musiałam tego robić. Rozpoznałabym ten głos obudzona o trzeciej nad ranem. Rozpoznałabym go spośród tysiąca innych.
- Louis - ucieszyłam się na jego widok. Przez mój głupi wyjazd na narty, nie widziałam się z nim prawie pięć dni. - Jak dobrze jest znów zobaczyć twoją krzywą mordę - zaśmiałam się, obejmując go ramieniem. Bardzo się wtedy denerwował, ale o to mi właśnie chodziło. Uwielbiałam, kiedy chodził trochę poddenerwowany.
- Też się za tobą stęskniłem - zaśmiał się, wyswabadzając spod mojego objęcia. - Przecież wiesz, że tego nie cierpię.
 Wzruszyłam ramionami. Oczywiście, że wiedziałam. To była jego główna zasada. Louis nie lubił czułości. Koniec, kropka. Czułości fizycznej ma się zrozumieć, słowną jeszcze potrafił przeżyć. Potrafił się odegrać, często nawet sam się do niej dopuszczał, jak na przykład tego dnia.
- No chodź, koteczku, dzisiaj jesteśmy pierwsi, ale coś mi mówi, że niebawem dołączy do nas Liam.
 Uśmiechnęłam się do niego zalotnie i razem (Louis trzymał rękę na moim ramieniu) poszliśmy w "nasze" miejsce, które było po prostu bardzo szerokim parapetem znajdującym się zaraz przy wyjściu z szatni, także z tego miejsca mogliśmy obserwować wszystko i wszystkich, i od razu wiedzieliśmy, kiedy przechodzi na przykład ten gówniaż - Devine.
 Sama już nie pamiętam, dlaczego tak go nie cierpimy. Znaczy, znany jest mi ten "powód zastępczy", bo nawet ja nie jestem taka głupia, żeby myśleć, że fakt, iż Josh ma poważne problemy z samym sobą wystarczy, żeby na każdym kroku uprzykrzać mu życie. Lubiłam jednak to zajęcie i tak naprawdę, chociaż nie stosowałam w żaden sposób przemocy fizycznej, na pewno nie byłam dla niego łagodniejsza niż którykolwiek z "naszych" chłopców. Nawet Louis.
 Louis był najstarszy w naszej paczce. Chodzi w tym roku do klasy trzeciej C, ale to tylko dlatego, że raz nie zdał i musiał powtarzać pierwszą klasę. Cała szkoła myśli, że jestem jego dziewczyną, w sumie tak chyba jest naprawdę. Być może w byciu parą tak naprawdę nie chodzi o jakieś namiętności? Może wystarczy tylko dobrze się znać i wymienić między sobą kilka szybkich pocałunków, głównie po pijaku, albo na pokaz, kiedy ma się dużą widownię?
 Ale nie miałam czasu na głębsze rozmyślania. One są złe, jeżeli jest się dziewczyną króla, a raczej postrachu, całej szkoły. Louis uśmiechnął się do mnie, wskazując na szatnię. Poza tabunem uczniów, niczego niezwykłego w niej nie dostrzegłam.
- Liam. Liam już do nas idzie - wyjaśnił, abym razem z nim mogła się tym radować. Istotnie, bardzo lubiłam tego chłopaka. Spokojnego i opanowanego, ale nie mniej ciętego na Josha, niźli Louis czy jego chłopak -  Zayn.
- Siema - przywitał się z nami szatyn, zajmując jednocześnie miejsce na parapecie. - Jak było na nartach? - spytał, chociaż doskonale wiedział jak mogłam "bawić się" z moimi rodzicami i ich "best friend forever", którzy praktycznie mieszkali w naszym domu, czyli państwem Tork. Starsi ludzie bez dzieci i zwierząt, za to z bardzo zasobnymi portfelami.
- Podróż mojego życia - westchnęłam, opierając się na ramieniu Louisa. Byliśmy w szkole, więc musieliśmy pokazać wszystkim uczniom, że jesteśmy razem. Tomlinson pogładził mnie czule po ramieniu. Opanowaliśmy już to bycie parą do perfekcji i nawet czasem zastanawiałam się, czy tak przypadkiem nie czują się stare małżeństwa.
 Nagle poczułam delikatne poruszenie się Louisa, był to znak, że nadchodzi Harry. Chłopak ten był najmłodszą osobą w naszej paczce, zawsze pełny życia i w dobrym humorze. Jego dziewczyną była nasza mała, słodka Lily, w ten sposób zablokowaliśmy osobom "z zewnątrz" dostęp do nas. Chociaż, jako najbliższa (no dobrze, jedyna) przyjaciółka Lily, dobrze wiedziałam, że Harry jej się bardzo podobał. Tak samo jak Zayn Liamowi i odwrotnie.
- Hej - uśmiechnął się, nie kończąc nawet biegu w naszym kierunku - Eva, wróciłaś - rozpromienił się. Odpowiedziałam mu na ten uśmiech, zerkając przy okazji na wyświetlacz mojego telefonu komórkowego. Pięć minut do rozpoczęcia lekcji, a brakowało jeszcze Lily i Zayna. To nie było do nich podobne. Szybko więc wystukałam esemesa do dziewczyny z pytaniem, czy będzie dzisiaj w ogóle w szkole i naraz zadałam pytanie Liamowi
- Wiesz może co co z Zaynem?
 Chłopak pokręcił tylko głową. Był o niego spokojny.
- Wczoraj czuł się dobrze, pewnie coś go zatrzymało.
 Jakby na potwierdzenie tych słów dobiegł do nas zziajany czarnowłosy młodzian. Po jego minie widać było, że ma nam coś do przekazania. I to COŚ pisane wielkimi literami, bo z całą pewnością musiało być to szalenie ważne.
- Gdzie jest Lily? - spytał na powitanie, dziwiąc się, że nie ma jej jeszcze z nami. Odblokowałam telefon i przejrzałam wiadomości. Napisała, że jest chora, ale możemy ją dziś odwiedzić. Przekazałam to chłopakom.
- Czyli może powiesz nam to, co masz nam do przekazania, co? - zapytał Louis, który był chyba najbardziej ciekawy tej nowiny z nas wszystkich.
 Zayn jednak zerknął tylko na zegarek i stwierdził
- Nie zdążę już tego zrobić, ale niedługo sami się o tym przekonacie. I to Eva i Liuś będą najbardziej cierpieć - wyrzucił z siebie, chociaż nic z tego nie zrozumieliśmy, po czym wziął delikatnie swojego chłopaka za rękę, jakby chciał go już teraz pocieszyć, chociaż jeszcze nic się nie wydarzyło.
 Nie zdążyliśmy jednak go o nic wypytać, gdyż nagle ogłuszył nas dzwonek na lekcję, którą w moim i Liama przypadku była akurat historia. Musieliśmy się więc pośpieszyć, jeśli nie chcieliśmy znowu podpaść zrzędliwej wychowawczyni. Powiedzieliśmy sobie szybko "do zobaczenia" i popędziliśmy (dosłownie) pod salę historyczną, chociaż szanse na to, że zdążymy przed nauczycielką były marne, a jej krzyki skierowane pod naszym adresem, tak czy siak - nieuniknione. Czułam jednak, że dzisiaj nie powinniśmy dostarczać jej powodów do złości. Jeżeli ta nowina ma dotyczyć głównie nas...
-------------------------------------------------------------------------------------
 Siemka, kochani!
 A więc, oto pierwszy rozdział, jak wrażenia? Nie będę zanudzać, bowiem nic się tak naprawdę jeszcze nie wydarzyło. Rany, dzięki za te obserwacje, to miłe, że macie do mnie takie zaufanie, że obserwujecie opowiadanie, które się nie zaczęło :)
 Do następnego!
 Fredzia