Rozdział Szósty

*Harry*
    Naprawdę nie wiem co się ze mną wtedy stało. Po prostu Louis z Zaynem kazali mi go pobić, a ja głupi z radością to zrobiłem. Nie byłem z siebie dumny. Przecież nigdy nie lubiłem się bić, nie biłem się i tyle. Zawsze wolałem sprawiać ludziom ból psychiczny, to było gorsze. Ale nie czułem się wtedy brutalem. Głupie wymówki. Lily po lekcjach zaproponowała mi pójście do jej domu. Zgodziłem się, w końcu była moja dziewczyną, a ja naprawdę coraz rzadziej spędzałem z nią czas sam na sam. Zresztą nawet nie czułem takiej potrzeby, już chyba nie było między nami tak jak na początku. Nie było tej chemii. Po prostu włóczyliśmy się gdzieś razem albo siedzieliśmy u niej w domu, bo jej rodzice rzadko w nim bywali.
     Skuliłem się na jej łóżku i starałem się nie patrzeć jej w oczy, odpowiadać na pytania możliwie jak najprościej, żeby się w nic nie zaplątać.
     Nie płakałem od trzeciej klasy podstawówki, więc kiedyś musiał być ten następny raz. Nawet nad tym nie panowałem, nie zdążyłem. Po prostu z moich oczu zaczęły lecieć łzy, coraz więcej łez. I tak naprawdę nie wiedziałem nawet o co mi chodziło. O to pobicie? O Lily? Louisa? O ogólne poczucie beznadziei, które - o dziwo - dopadało czasem nawet mnie?
     Wiedziałem, że nie powinienem był pozwolić na to, co się później stało, miałem stopniowo już oddalać się od Lily, dla jej dobra. Dla naszego wspólnego dobra. To było dziwne, bo jeszcze miesiąc temu wydawało mi się, że ją kocham, że to ta jedyna. A jednak było inaczej. Nie czułem teraz już do Lily  nic. Może inaczej, nie podobała mi się. Lubiłem ją i to bardzo. Ale chyba sama sympatia nie wystarczyłaby do stworzenia związku. Przynajmniej w naszym przypadku nie starczała. Czułem, że nasze "bycie razem" nie jest takie, jakie być powinno. Nie takie jak na przykład Zayna i Liama. Oni wiedzą, że mogą zawsze na sobie polegać, zawsze są razem. Nawet drobne sprzeczki w ich przypadku zawsze szybko się kończą. Po prostu idealnie do siebie pasują, a między nimi jest naprawdę dużo czułości oraz delikatności. I - możecie mi nie wierzyć -  ale zanim ich poznałem, to byłem przekonany, że związki homoseksualne to tylko chwilowa moda i lansowanie się, jednak widząc jak porywczy Zayn czule głaszcze Liama po dłoni, jak oni dobrze się razem czują, zmieniłem zdanie.
    Lecz martwi mnie jeszcze jedna sprawa, bo nie tylko mój związek z Lily jest pozbawiony uczuć. Gołym okiem już widać, że Louis i Eva są ze sobą tylko na pokaz. Może i wychodzą czasami razem po lekcjach, ale wybierają wtedy najbardziej zatłoczone miejsca w naszym mieście. Nie robią nic bez publiki. I oni także, tak jak ja i Lily, oszukują się, że wszystko jest takie, jakie być powinno. To smutne, bo zarówno Eva, jak i Louis to wspaniali ludzie. Po prostu nie powinni być ze sobą. Tak jak ja z Lily...
    Louis w ogóle wydaje mi się inny, niż spostrzegają go ludzie. Sam kreuje się na  chama, którego nie obchodzi los innych, który szuka tylko własnej przyjemności. I ludzie myślą, że taki jest. Skłamałbym, jeślibym powiedział, że nie ma w tym ani trochę prawdy. Jednakże nikt chyba jeszcze nie zauważył, że tę całą nienawiść nakręca Zayn, nie Louis. Lou jest starszy, dlatego to tak wygląda. W ogóle ostatnio zauważyłem, że on ma jeszcze czasem jakąś litość, potrafi nawet współczuć. I nie wiem po co nad tym wszystkim się tak rozwodzę, przecież to właśnie on, głównie on zmusił mnie do pobicia Devine'a. I powtórzę jeszcze raz, to nie jest tak, że go nie nienawidzę. Po prostu zaplanowaliśmy to. Chłopcy koniecznie chcieli, żebym też raz się wykazał, bo przez naprawdę długi czas stałem tylko z boku i rzucałem uwagi. Spytałem czy muszę, a wtedy Louis zaczął się trochę śmiać, że chcę bronić idiotę, więc się zgodziłem.
     Nie wiem dlaczego tak reaguję na każde słowo Louisa, ale dzieje sie to od niedawna. Mniej więcej od tego czasu, kiedy odkryłem, że nie kocham już Lily.
    No tak, Lily... Dziewczyna oczywiście zauważyła to, że jestem całkowicie rozstrojony i natychmiast podniosła się z dywanu, żeby mnie czule (a raczej już tylko po przyjacielsku) objąć.
- No, Harry spokojnie... Ktoś przecież musi obrywać, wiesz że zasłużył - próbowała mnie uspokoić. Przecież wiedziałem, ale jakoś w tej chwili do mnie to nie dochodziło. Po prostu przytłaczało mnie już to wszystko.
    Czyżbym znajdował się na dobrej drodze do bycia kolejną osobą, dla której życie okazało się za trudne?
--------------------------------------------------------------------------------
 Hejka! Kolejny rozdział za nami! Dziękuję za komentarze i do następnego :)

Rozdział Piąty

*Josh*
    Niall pojawił się w moim życiu całkiem niespodziewanie. Z początku nawet nie miałem ochoty z nim rozmawiać. Nie miałem bowiem zbyt wielu kumpli, a jeśli już jakiś miałem, to przestawali się oni do mnie odzywać po tym, jak zobaczyli, co wyprawia ze mną Louis i jego paczka. Mówią, że wspólne cierpienie zbliża ludzi, być może naprawdę tak jest.
    Irlandczyk tak naprawdę niczym mnie nie porwał, ale był pierwszą osobą, która ode mnie nie uciekła. A potem naprawdę zaczęliśmy się rozumieć. Czuję, że mogę pogadać z nim niemal o wszystkim. Niemal, bo w naszej relacji istnieją trzy zakazane tematy: Louis, moje tabletki i jego nadgarstki. Tych tematów po prostu nie poruszamy, staramy się żyć normalnie, chociaż wiemy, że to jest trudne.
    Na przykład takie moje ukrywanie się. Nie chcę nic mówić Niallowi, bo wiem, że to i tak w niczym nie pomoże. Ale chłopak ma jedną wielką wadę - karmi mnie wszystkim co popadnie. Mówię mu wtedy, że nie mogę, nie jestem głodny, ale ileż można udawać? Na poczekaniu wymyśliłem wymówkę o skłonnościach do tycia, co wcale nie jest aż takim kłamstwem. Nie jest też to jednak cała prawda.
    Poczułem wibracje w prawej kieszeni jeansów i od razu wiedziałem, że to on. W sumie nikt poza nim i operatorem sieci do mnie nie pisał. Smutna prawda. Odczytałem więc natychmiast krótkiego esemesa.
Masz czas się spotkać?
    Odpisałem, że oczywiście i po niecałych dwudziestu minutach siedzieliśmy już na murku za moim domem. Moi rodzice uwielbiali Nialla, cieszyli się w ogóle, że w końcu z kimś wychodzę po lekcjach, że nie jestem już całkiem sam. Ale nie znali całej prawdy.
- Mam już dosyć mojego ojca. Bez przerwy się mnie o coś czepia - poskarżył mi się blondyn. Ostatnio robił to coraz częściej, ale nie chciał dokładnie opisywać swojej sytuacji w domu. Było mi go trochę szkoda, bo ja miałem przechlapane tylko w szkole.
- Próbowałeś z nim rozmawiać? - spytałem, chociaż i tak wiedziałem jaka będzie jego odpowiedź.
- Nie mam zamiaru. Z nim się po prostu nie da. Chcę tylko jak najszybciej skończyć tę szkołę i wyprowadzić się gdzieś na studia.
    Pokiwałem spokojnie głową. Ten temat niestety można było tylko przeczekać. Po kilkunastu sekundach Irlandczyk zeskoczył z murku i zaczął energicznie spacerować w kółko.
- Ej, może trochę spokojniej, co? - próbowałem go nieco przystopować, bowiem irytowało mnie to jego chodzenie bez sensu.
- Wiesz co? Naprawdę coraz częściej zastanawiam się skąd ty masz tyle opanowania w sobie.
    Uśmiechnąłem się tylko do niego. Jeszcze nie był czas, aby o tym wspominać. Znaliśmy się zbyt krótko.

~ * ~

     Teraz przerwy spędzałem głównie z Niallem. We dwóch raźniej, chociaż przez to Louis mógł nas łatwiej znaleźć. Chłopak jednak nie zawsze miał ochotę, żeby nas gnębić. Tego dnia akurat jednak miał.
- Horan, daj spisać geografię.
    Kątem oka zobaczyłem, jak Liam Payne staje z hardą miną nad moim kumplem. Domyślałem się, że blondyn da mu ten zeszyt i podejdzie, by ze mną porozmawiać. A jednak się pomyliłem. Do tej pory to ja zawsze się stawiałem, Niall był posłuszny, ale widocznie i on w końcu zaczynał rozumieć, że i tak nic tym nie zdziała.
- Nie, Liam. Niczego ode mnie nie dostaniesz - odpowiedział dość twardym tonem, przeciętny słuchacz nawet nie dostrzegłby jak bardzo się wtedy bał jego reakcji.
    Mnie jednak zachciało się śmiać. Niall był taki kulturalny, że nawet wrogowi odmawiał z klasą, co brzmiało naprawdę dosyć komicznie. Ale z kumpli się nie śmieje, a poza tym przecież wiedziałem, że zaraz nie będzie mi tak wesoło.
- A niech ci będzie, ty mały skurwielu - mruknął i wymierzył mu cios w policzek. Widziałem to dokładnie, a nawet gdybym nie widział, to z pewnością byłbym usłyszał. Irlandczyk zrobił się czerwony na twarzy, do oczu chyba napłynęły mu łzy, czemu wcale bym się nie dziwił, bowiem nie był jeszcze tak do końca przyzwyczajony do takiego traktowania. Liam po prostu odszedł. Nie spisał od niego lekcji.
     Wiedziałem dobrze, że po takim wydarzeniu nie powinienem podchodzić do niego i zagadywać, ani tym bardziej okazywać współczucia. Obaj przechodziliśmy przez to samo, a sam dobrze wiedziałem, że rozmowa wcale nie pomaga, a tylko jeszcze bardziej denerwuje. Trzeba bowiem wtedy ubrać w słowa to jakim jest się słabym.
     Instynktownie czułem, że Niall widział mnie wtedy, tym bardziej bałem się do niego podejść. Unikałem go przez pierwszą połowę dnia i spotkaliśmy się dopiero na długiej przerwie, po której mieliśmy mieć jeszcze tylko jedną lekcję. Przez ten cały czas jednak nasza rozmowa była dość sztuczna, bowiem i on i ja staraliśmy się za wszelką cenę unikać tematu dzisiejszego postawienia się Irlandczyka.
    No i stało się to, czego boimy się niemal codziennie. Kolejne bliskie spotkanie z Louisem i resztą przy wychodzeniu ze szkoły. Czekali na nas. Liam i Zayn ruszyli od razu w naszym kierunku.
- Devine, dziś kolej na ciebie. Horan już dostał za swoje.
     Naraz wzięli mnie z dwóch stron i przyprowadzili do Harry'ego. Tak do tego chłopaka z pierwszej klasy, który tak naprawdę zbyt często nie brał czynnego udziału w bójkach. Tego zapatrzonego w Louisa. W tym czasie właśnie Tomlinson zajął się przytrzymywaniem Nialla. To może dziwne, ale w tamtym momencie wcale nie myślałem o tym, że będzie mnie bolało, ale że Niall będzie musiał na to patrzeć. Kiedyś mi mówił, że tego nienawidzi.
- Widzisz, Devine? Jesteś żałosny - syknął w moja stronę Zayn - Zobacz, nawet mały, słodki Harry da ci radę.
     Przecież wiedziałem, że da i bez demonstracji. "Mały, słodki Harry" jednak dwa razy odetchnął głęboko i przystąpił do działania. Zdążyłem jeszcze zauważyć, jak Niall znajdujący się w uścisku Louisa zaciska oczy, żeby na to nie patrzeć.

-----------------------------------------------------------------------------

 Hejcia, kochani <33 Myślałam, że się już dzisiaj nie wyrobią, ale jestem ;) Dziękuję za uwagę